Author Archives: Cora van Berendonk

Koesteren tot kunst verheven

Posted on by
2
In memoriam Jane Goodall,  antropoloog en bioloog

 

 
Traag nadert ze, zet zich in het hoge gras.
Haar armen rusten op haar knieen, haar handen open.
Bewegingloos wacht ze, uren.

 

Geritsel in het struikgewas.
Ogen die haar gadeslaan.
Vredig zit ze, klaar voor wat komt.

 

De struiken wijken, hij sluipt dichterbij.
Zijn ogen glijden over de omgeving, rusten op haar gestalte.
Voor haar staat hij stil, kijkt op haar neer.
Zwijgend wacht ze.

 

Hij gaat tegenover haar zitten.
Ze glimlacht, verroert zich niet.
Voorzichtig glijden zijn grijphanden over haar benen, armen, hoofd.
Hij pakt haar hand, besnuffelt die, houdt hem vast.
Lang zitten ze hand in hand.

 

Dan neigt hij zijn kop naar haar hoofd.
Heel licht beroert zijn mond haar kruin.
Onbevangen ontvangt ze zijn aanrakingen.
Hij slaat zijn poten om haar heen.
Zij neigt haar hoofd naar zijn borst.

 

Lang zitten ze in een zachte omhelzing tot hij zich losmaakt, opstaat.
Verdwijnt in het struikgewas.
Langzaam staat ze op en loopt terug naar haar onderkomen.

 

Ze is niet meer maar dit is wat ze ons nalaat: een levensles in koesteren.

 

5-10-2025
Dit verhaal werd op 10 oktober 2025  in de schijnwerpers gezet door Schrijven Online op de Facebook pagina Ultrakorte Verhalen als een van de vijf leukste/opvallendste  ultrakorte verhalen van de afgelopen week.

 

Fade out

Posted on by
Reply
Fade out 1

 

vergeefs sus ik de
stem die verwijten  
krijst en kerft in mij
tot ik moe en murw  

 

geslagen het volume
verlaag van zijn razende
uithalen en ga bladeren
in mijn herinneringen en

 

warme handen hervind
een lieve lach kozende
stemmen rollende golven
ruisende bomen het

 

gemurmel van regen
op het zolderdak toen
veiligheid nog
vanzelf sprak

 

omhoog draai ik het
volume van al wat
streelt en heelt tot
ik voel wat ik hoor

—

Fade out 2
(haiku)

 

als liefde niet raakt
en compassie niet aankomt
rest stille afstand

 

 
(Een haiku is een kort, niet rijmend gedicht over een zintuigelijke ervaring van de dichter.  Een haiku bestaat uit drie regels met achtereenvolgens 5-7-5 lettergrepen)

 

 

1-10-2025

Bladvalpreventie

Posted on by
4
Er was eens een vrouw die elke herfst leed aan lekkende traanbuizen, lange tenen, sores-obsessies en wakkere nachten. 
Ze schrok dan ook erg toen dit jaar, al in de nadagen van augustus, de takken van de boom voor haar slaapkamerraam zwaar en donkergroen doorbogen: moe van de zomer.
De wolk in haar lijf stak zijn kop op: nu al?
Ze besloot: dit jaar ga ik het anders aanpakken.

 

Ze speurde op Google, informeerde bij chat GPT en vroeg Harry de huiskabouter om raad. 
Die avond experimenteerde ze met hun adviezen tot ze een mengsel had van bloem, water en suiker.
Bij zonsopgang zette ze de trap tegen de boom, klom naar een kleine zijtak, doopte haar kwast in het papje en lijmde zorgvuldig elk blad vast aan de tak.
De krantenman fietste zijn ochtendronde en trok in het voorbijgaan verbaasd zijn wenkbrauwen op maar ze negeerde hem.

 

Ze kroop terug in bed.
Toen ze wakker werd en de gordijnen open trok, zag ze bladeren traag loskomen van de behandelde tak.
Harry zei dat maïzena dat zou verhelpen.
Die avond voegde ze dat toe aan het mengsel en herhaalde de volgende ochtend haar lijmactie.
De krantenman zag haar weer bezig, stapte af en vroeg wat ze in hemelsnaam aan het doen was.
Ze legde het uit.
Hij knikte bedachtzaam: ‘Herfstblues hè?’
Een lotgenoot.

 

Die dag trok de wind aan maar pas aan het eind van de dag dwarrelden enkele behandelde bladeren naar beneden.
Weer had Harry een oplossing.
De volgende ochtend roerde ze, staande op de trap, een miniem drupje secondelijm door het mengsel en nam een hogere tak onder handen.
Later die dag genoot ze op haar plekje bij het raam van de eerste onstuimige herfststorm.
Bladeren wervelden door de lucht, maar van de bewerkte tak liet geen enkel blad los.
Gelukt.

 

De laatste weken van september nam ze elke ochtend een tak onder handen.
De krantenman stak zijn duim op, lachend zwaaide ze terug.
Voldaan zag ze toe hoe het blad van andere bomen verkleurde en viel.
Haar boom bleef vol.

 

Toen ook haar boom verkleurde van rood naar geel naar bruin lagen er op een ochtend opeens een paar tubes verf en een bosje penselen op de mat.
Weer klom ze een paar ochtenden haar boom in en penseelde voorzichtig  vlammend geel, vurig rood en wat toefjes donkergroen en blauw op de bladeren.
De krantenman stapte af en applaudisseerde.
Ze boog met de hand op haar hart.

 

Eind oktober verpieterde het licht en werd de wereld nat en grauw.
Op haar plekje bij het raam absorbeerde ze haar kleurrijke uitzicht.
Zonder lichtlamp, peptalks, slaappillen, anti-dipdragees of blijmaak-korreltjes.

 

Begin januari stroomde, toen ze het gordijn openschoof, een pril begin van lentelicht de kamer in.
De kou trotserend maakte ze voorzichtig de brosse bladeren los van de takken en verwerkte ze in een blij schilderij.

 

28-9-2025

Septembers, een Loukverhaal

Posted on by
14
September 2007 blijft een onvergetelijke september in mijn herinnering: Kleinzoon Louk is een welvarende blije baby van vier maanden als zijn linkerarmpje trilt.
Het blijkt het eerste zichtbare symptoom te zijn van het syndroom van Dravet en vormt daarmee de start van achttien jaren gewijd aan het zoeken naar antwoorden op de vraag: hoe Louk het beste leven te geven dat mogelijk is, rekening houdend met de onuitwisbare impact die het syndroom van Dravet heeft op zijn dagelijks leven.
En op zijn omgeving.

 

Achttien jaren doen papa en mama alles wat ze kunnen om Louk de zorg en de liefde te geven die hij nodig heeft.
Dat lukt hen wonderwel: Louk is een blij en tevreden mensenkind, ondanks de onbedwingbare epilepsie en grote  ontwikkelingsachterstand.
Het vergt, zeker bij tegenslagen en diepe dalen, heel veel van hen.
(en dat is nog zacht gezegd …)

 

Weer is het september en weer vind ik deze maand onvergetelijk.
De afgelopen weken appen papa en mama foto’s waarop ik de metamorfose kan volgen van een neutrale witte kamer die wordt omgetoverd in een fijne nieuwe thuisplek voor Louk.
Gisteren was de kamer klaar en mochten Louk en ik hem zien.
Louk keek rond en lachte en was meteen verliefd op de giraf op de muur. Papa en mama hebben eer van hun werk:

En ik?
Ik zag hoe Louk lachte en dat hij zich meteen thuis voelde.
Maar ik keek en luisterde ook, en best wel kritisch moet ik toegeven, naar de medewerkers die we ontmoetten.
En slaakte een zucht van verlichting toen ik zag hoe opgewekt de sfeer in dit huis is.
En hoe goed en zorgvuldig de komst van bewoner Louk is voorbereid.
Maar vooral: hoe lief ze met hem omgaan.
Louk gaat het vast goed hebben hier.

Deze mijlpaal maakt september 2025 net zo onvergetelijk als september 2007:
Vandaag verhuist Louk naar zijn nieuwe woonplek, in Nootdorp.
Slechts twintig minuten van Rotterdam Noord vandaan: zijn basis waar hij natuurlijk ook nog vaak zal zijn.

 

 

21-9-2025

Sporen

Posted on by
3
Zijn sporen toen hij was vertrokken.
Een onvergetelijk mengsel van tabaksgeur, warme handen, ogen vol liefde en verheerlijkte verhalen over vliegen.
Hoe hij dingen vergat, verloor.
Zijn huissleutel, autosleutel, Zippo, bril, pet, ING-pas, portemonnee.
Mijn ergernis, vertaald in preken, woede, schouderophalen, grijnzen.
Mijn verbijstering als ik zag dat iemand op zijn schouder tikte, als de telefoon ging of er werd aangebeld: ‘Is dit van u?’
Of als zijn portemonnee ineens op de mat plofte.
Nooit bleef iets kwijt, alles kwam terug.

 

Vorige week vond ik mijn afvalpasje op de mat.
Ik wist niet eens dat ik het kwijt was …

 

 

2-9-2025

Dit verhaal werd op 5 september  2025 in de schijnwerpers gezet door de Facebook pagina Ultrakorte Verhalen (van Schrijven Online) als een van de vijf leukste/opvallendste  ultrakorte verhalen van de afgelopen week

Levenslust

Posted on by
4
Ik ontdekte hem toen ik de verbrande bloemschermen uit de zieltogende hortensia plukte.
Beschut door hortensiablad rees uit de uitgedroogde aarde een fiere stengel met een kleine knop in top.
Een aangewaaide gift van de zon, een verre nakomeling van Vincents onuitwisbaar in het geheugen gegrifte zonnebloemen.
Maar vooral een late nazaat van de uitbundig bloeiende zonnebloemenfamilie die me ooit hier door de eerste rauwe weken van rouw hielp.

 

Ik koester de dappere solist met water, aarde en aandacht.
Dagen van gedijen glijden voorbij.
Van wiegen op de zomerwind, van wenden naar de zon en warmte absorberen.
Op de dag dat hij zich opent, toont hij me zijn hart.
Ik dank hem zoals kleinzoon Louk dat woordloos doet: buigend met de hand op mijn hart.

 

27-8-2025

Garantie

Posted on by
4
De AIOS (arts in opleiding tot specialist), een vriendelijke jonge vrouw, stelt heldere vragen, luistert goed naar mijn antwoorden, noteert ze.
In de onderzoekskamer onderzoekt ze me zorgvuldig van top tot teen.
Kondigt aan dat ze de neuroloog erbij gaat halen.

 

We wachten.
Dan zwaait de deur open.
Een fiere gestalte, groot en breed, vult de deuropening.
Een gebruind gezicht, volle haardos, vorsende blik, stevige handdruk.
Hij doet haar onderzoek nog eens dunnetjes over, corrigeert haar op sommige onderdelen, streng en zakelijk.
Ze knikt, ze krimpt zichtbaar onder zijn woorden.

 

Na afloop van zijn onderzoek wijst hij ons zijn spreekkamer en loopt vast vooruit met haar.
Ik kleed me aan, fluister tegen zoon terwijl ik mijn schoenen aan doe: ‘Die man is echt veel te knap, Mc Dreamy eat your heart out.’
Zoon schiet in de lach.

 

Opgewekt stappen we Mc Dreamy’s spreekkamer in.
Hij troont in het midden achter zijn bureau, rug kaarsrecht, schouders breed, handen op tafel, wijdbeens.
Rechts van hem zit de AIOS, enigszins ineengedoken en zwijgend.

 

Vanaf zijn onneembare vesting kijkt hij me doordringend aan, wacht even, steekt dan van wal.
Hij heeft extra tijd uitgetrokken voor dit gesprek!
‘Om u gerust te stellen! Want ik lees dat u erg angstig bent voor een herhaling van uw slechte ervaringen in december!’
Hij spreekt in uitroeptekens.
Hoewel ‘erg angstig’ wat zwaar is geformuleerd, laat ik het zo, dat de medische misser van toen hier en nu wordt erkend, is tenslotte ook wat waard.

 

Uitgebreid bespreekt hij de recente onderzoeksuitslagen, zijn eigen bevindingen en de conclusies die hij daaruit trekt, regelmatig controlerend of we hem nog volgen en vragen hebben.
Na een half uur vraagt hij: ‘En, bent u gerust gesteld?’
Ik peins, wissel een blik met zoon.
Die zegt hardop wat ik denk: ‘Dus als wij u goed begrijpen was de toen niet onderkende acute verslechtering van de klachten en alle ellende die daar het gevolg van was, een eenmalige fout, een uitzondering?’

 

Hij zwijgt, speelt met zijn pen, zijn blik glijdt door de kamer.
Wij wachten rustig af, de AIOS bekijkt hem stilletjes van opzij.
Hij kijkt ons weer aan, wat afstandelijker.
Zegt dan voorzichtig: ‘Wat er gebeurde was niet te voorzien want een acute verslechtering zoals bij u, is atypisch bij dit ziektebeeld.’
Bijna ongemerkt haalt hij zijn schouders op: ‘Maar ja, het overkwam u wel.’
Eensgezind knikken wij: ‘Precies!’
Dat negeert hij.
Met nadruk vervolgt hij: ‘Toch acht ik, op grond van de laatste onderzoeken, uw huidige klachten niet urgent.’
Hij kijkt op zijn horloge en sluit af met de zin waarmee hij van zijn voetstuk valt: ‘Maar u snapt natuurlijk wel dat ik geen garanties geef.’

 

Dat zei Mc Dreamy nooit.

 

18-8-2025

CorAaltjes Onmacht Benaderingen

Posted on by
2
Gezondheidsperikelen en praktische bezwaren belemmerden ons een tijd maar onlangs lukte het weer: we kozen vijf willekeurige woorden, dit keer uit: ‘Beladen huis‘, Memoir van Christien Brinkgreve (leestip!).
Dit zijn de woorden die we elk in een gedicht verwerkten:
Ingewikkelde Goed Verschrikkelijk Benaderingen Groot

 

Uit Aaltjes pen rolde dit gedicht:

 

Onmacht

 

Groot was mijn tegenstand.
Ik gruwde van je ingewikkelde
benaderingen waarin je draaide
en terugweek in ontkenning
stampvoetend van onmacht.
Zo volwassen in grootte,
zo klein in zijn.
Verschrikkelijk, je brede rug
waarachter de klap
van de deur naklonk in
de verlaten straat.

 

—

En zo verwerkte ik de woorden:

 

Benaderingen

 

Er lag een olifant in de achtertuin
geveld in de lavendel, groot
grijs omringd door paarse knoppen

 

hij trompetterde ‘il silenzio’, de vlinders
in de sering deinden vredig mee
weemoed druppelde langs mijn wangen

 

woorden waren overbodig, hij rolde
om, schurkte door het groen tot hij
goed lag, gaapte en viel in slaap

 

het grootste landdier ter wereld is
thuis in mijn tuin, dat is niet verschrikkelijk
of ingewikkeld. Dat is goed

 

6-8-2025

Slagveld

Posted on by
6
Als ik kookte, verzamelde ik ingrediënten, sneed ze, bakte, kookte. Dekte ondertussen de tafel, waste, als alles klaar was, vast de pannen af, dat scheelde zoveel bij de afwas.
En sopte en passant ook vast het aanrecht en het gasstel.

 

Als hij kookte, meed ik de keuken.
Pas na zijn verrukkelijke chili con carne durfde ik de confrontatie aan met de, hem eigen, culinaire chaos in de keuken, die oogde of er een orkaan van bonen, rijst en tomaten had gewoed.
Elk oppervlak was bedekt met spetters olie en klodders tomatensaus, de vloer bezaaid met ontsnapte uienschillen, vurige peper- en paprikaschilfers en gevluchte kidneybonen.

 

Maar altijd was er, midden op het aanrecht, een kleine oase van rust: een koffiemok, nog halfvol zwart met suiker.
Pal daarachter, leunend tegen de achterwand, een WO2-boek, opengeslagen bij de Slag om Arnhem.

 

Mijn moeders heerlijke hachee, zijn hemelse chili, hoe ik ook mijn best doe, nooit smaken ze meer als toen.

 

1-8-2025