Het rode potlood in mijn hoofd scant het verhaal op het scherm razendsnel en slaat alarm.
Ssst, probeer ik nog, stil nou, je weet toch wat er komt?

Want deze collega schrijver vraagt wel feedback maar reageert als gestoken als hij die ook krijgt, hoe vriendelijk en voorzichtig ook geformuleerd.
Hij reageert sowieso allergisch op reacties als deze: ‘waarom gebruik je dit woord hier?’

Of: ‘in die zin staat een spelfoutje.’

Waar zijn lange tenen ook niet tegen kunnen, zijn suggesties voor alternatieven: ‘misschien moet je …’ of ‘je kan beter …’
Hij negeert zulke reacties of fileert ze: ‘dit is niet relevant’ of ‘ doe niet zo moeilijk, het gaat om de inhoud’ of ‘dat voel ik nou eenmaal zo.’

Hij wil geen feedback maar een kietel, fluistert mijn gezonde verstand.

Dat weet je toch?
Doe maar een duimpje.

Inspiratie:
Schrijfoefening van de Facebookgroep Ultrakorte Verhalen :

schrijf een kort verhaal over het thema:

‘waarom ik (bijna) nooit feedback geef.’

27-5-2026