Haar armen rusten op haar knieen, haar handen open.
Bewegingloos wacht ze, uren.
Geritsel in het struikgewas.
Ogen die haar gadeslaan.
Vredig zit ze, klaar voor wat komt.
De struiken wijken, hij sluipt dichterbij.
Zijn ogen glijden over de omgeving, rusten op haar gestalte.
Voor haar staat hij stil, kijkt op haar neer.
Zwijgend wacht ze.
Hij gaat tegenover haar zitten.
Ze glimlacht, verroert zich niet.
Voorzichtig glijden zijn grijphanden over haar benen, armen, hoofd.
Hij pakt haar hand, besnuffelt die, houdt hem vast.
Lang zitten ze hand in hand.
Dan neigt hij zijn kop naar haar hoofd.
Heel licht beroert zijn mond haar kruin.
Onbevangen ontvangt ze zijn aanrakingen.
Hij slaat zijn poten om haar heen.
Zij neigt haar hoofd naar zijn borst.
Lang zitten ze in een zachte omhelzing tot hij zich losmaakt, opstaat.
Verdwijnt in het struikgewas.
Langzaam staat ze op en loopt terug naar haar onderkomen.
Ze is niet meer maar dit is wat ze ons nalaat: een levensles in koesteren.
5-10-2025
Dit verhaal werd op 10 oktober 2025 in de schijnwerpers gezet door Schrijven Online op de Facebook pagina Ultrakorte Verhalen als een van de vijf leukste/opvallendste ultrakorte verhalen van de afgelopen week.
wauw ❤️
🥰🙏❤️