Zo jammer dat filosofie vaak
bestaat uit boeken vol letters
allesbehalve transparant
een molensteen om de nek
Zingeving verdient een grotere
rol, kan het gesprek daarover met iets
meer zorg en begrip worden gevoerd?
Soms is de toon zo hard zo niets
ontziend, een afstraffing die lang
zal nadreunen. Scheld die schuld kwijt
Is verdriet erg of hoort het erbij? Als
niemand weet dat je verdrietig bent
ben je het dan toch? Wanneer
werkt troost? Wat helpt meer:
een knuffel of iets liefs zeggen?
Heling komt soms onverwacht:







