Dit was de schrijfoefening deze week in de Facebookgroep Ultrakorte Verhalen #5-2026:

‘Iemand heeft een emotionele uitbarsting – boosheid, verdriet, angst, stress.

Wat doet je Hoofdpersoon met deze uitbarsting van deze persoon?’

Ik zag ze dit doen:

Gesticulerend met een aardappelschilmesje vuurde ze uit het niets een salvo  verwijten op hem af.

De eerste lading raakte hem voluit.

Hij verstijfde, dook in elkaar, zocht  en vond het platgetreden pad:

verdwijn in je cocon, blik naar binnen, voel je lijf, adem in,

vasthouden, langzaam loslaten.

Ging best goed.

Tot iets witheets vanuit zijn tenen omhoog schoot.

En hij, zonder scheldwoorden zelfs, haar verwijten pareerde.

Twee kemphanen, in de coulissen gesouffleerd door kuddes ouwe koeien.
Van haar, van hem, van hen samen.

Pas ‘in the calm after the storm’, herinnerde hij zich de vuistregel: liefde.
Liefde voelen, uitspreken, geven, delen.

8-2-2026