Restjes bier

Posted on by
Reply
1966, de eerste klasseavond van de brugklas.
Sinas of cola, roken was geen gespreksonderwerp, eindtijd 9 uur.
Stampend op de dansvloer, luid meeschreeuwen met ‘She loves you yeah yeah yeah.’
Het laatste nummer schuifel ik in de armen van brede blonde Herman.
Fonetisch murmelen we mee: ‘Met restjes bier I walk alone.’

 

Vijftig jaar later luister ik in het Ziggodome gebiologeerd naar Paul Simons toegift: een weergaloze akoestische versie van ‘Sounds of silence.’
In de auto terug praten we na.
Ik vertel over die klasseavond en Herman en die restjes bier.
Zoon grinnikt: ‘Je bedoelt: ‘in restless dreams I walk alone?’
Huh?

 

Prachtige poëtische frase die veel beter past in de songtekst.
Toch mis ik mijn restjes bier.

 

5-8-2026

 

Inspiratie: een schrijfoefening in de Fbgroep Ultrakorte Verhalen met als thema het fenomeen: ‘Mama Appelsap: een liedje dat je al jaren meezong en dat een net iets andere tekst blijkt te hebben dan jij dacht. Schrijf een ultrakort verhaal over zo’n ‘vergis-tekst.’

Weerwoord

Posted on by
2
Nog voor ik mijn jas heb uitgetrokken en opgehangen, voel ik het.
De lucht is weer zwaar en maakt mij zwaar.
Hij hangt onderuitgezakt in zijn stoel, sliertjes rook van de Chief Whip in zijn vingers cirkelen de kamer in.
Muisstil duik ik in mijn hoekje onder de tafel.
Ik lees Pietje Bell.
Of ik werk aan mijn plan.
Want later als ik groot ben ga ik studeren.
Dan ga ik onderzoeken waarom de lucht binnen altijd zwaar was en buiten niet.
En als ik dat heb ontdekt, dan ga ik iets uitvinden wat de lucht binnen weer licht maakt.
En hem weer blij.

24-7-2026
Inspiratie: de schrijfoefening in de Facebookgroep Ultrakorte Verhalen deze week: ‘Schrijf een eigen weerbericht, fantasierijk, hilarisch, emotioneel. Geef er je eigen draai en windhoos aan’

Denim hemel

Posted on by
2
Truien vol vlekken, scheef dichtgeknoopte blouses, koekkruimels op de grond.
Dat waren destijds de eerste signalen.

 

Vorige week, toen we koffie dronken in mijn tuin, vroeg ik: ‘Kan je mij nog zien, wat zie je dan?’
Beeldhouwend met haar armen beschrijft ze: ‘Ik zie je in vage contouren. Maar we kennen elkaar al zo lang dat ik je manier van bewegen herken en je geur en je stem als we elkaar begroeten.’
Ze glimlacht: ‘Dus eigenlijk is er niks veranderd toch?‘
Dat beaam ik.
Ze rekt zich uit: ‘Lekker dat windje in deze hitte, ik ruik de bloeiende lavendel. Hoe ziet de lucht eruit vandaag? Azuur als boven zee op een hete zomerdag?’
Ik staar omhoog, peins even, dan weet ik het: ‘Nee, anders. Weet je nog die zomer dat wijde versleten jeans met gaten op kniehoogte ‘in’ waren? Die kleur heeft de lucht nu, gebleekte denim. Met hier en daar wolkenslierten als vuilwitte rafels rond die gaten’.

 

Ze knikt, lacht: ‘Ik zie het, die jeans zaten zo lekker. Goeie tijd was dat, hè?’
En dat was het.

 

15-7-2026
Inspiratie:
In de Fbgroep Ultrakorte Verhalen was dit keer de schrijfopdracht: Je raakt in gesprek met een blinde die vraagt hoe de lucht eruit ziet. Leg dat uit zonder het woord ‘blauw’ te gebruiken.

Flashback

Posted on by
Reply
op een donkere bromtoon
zoef ik omhoog, bij elke
tweede tree klinkt een ka-klunk
als van een doorklikkende dia

 

ooit vlogen wij vrolijk met
twee treden tegelijk naar
boven omdat een bed nou
eenmaal fijner vrijt dan een bank

 

dertig tellen later bliept de tijd
me terug naar vandaag
gordel los opstaan met een
dierbaar binnenpretje de dag doen

 

10-7-2026

fifty fifty

Posted on by
6
Een Loukverhaal over toeval

Ieder mens is een uniek wezen.
Soms legt het leven bijzondere dwarsverbindingen tussen unieke mensen.
Toeval wordt dat genoemd, of lot of voorzienigheid.
Onlangs maakte ik het een paar keer van nabij mee.

Louks onbedwingbare epileptische insulten (veroorzaakt door het aangeboren syndroom van Dravet) werden vroeger vaak toevallen genoemd.
Een passende term die in mijn ogen meer recht doet aan de onvoorspelbaarheid van het fenomeen dan de klinische term insult.

Andere vormen van toeval bestaan uit een schijnbare samenloop van omstandigheden:

Negentien jaar geleden ziet kleinzoon Louk op een dag in mei om 21 uur 59 het levenslicht.
Deze oma mag daarbij zijn en kijkt verbijsterd van dat kleine jammerende wezentje naar de klok en weer terug.
Overvallen door een deja vu: Louks vader werd op precies hetzelfde tijdstip geboren.
Hoeveel minuten gaan er in een dag?
Hoe groot is de kans dat de zoon in dezelfde minuut wordt geboren als de vader?

Onlangs gebeurt er weer zoiets:
Louks gezondheid is fragiel, naast de epilepsie zijn er problemen met zijn ingewanden waardoor hij soms erg veel afvalt.
Gelukkig stijgt zijn gewicht de afgelopen maanden weer gestaag.
Maar het hapert lang rond de 49 kilo, alsof de mijlpaal van vijftig kilo net een brug te ver is.
Tot vorige week.
De ene dag ziet zijn vader Abraham, de andere dag tikt Louk de vijftig kilo aan.
Fifty-fifty.
Toeval?
Hoe dan ook: hoera voor allebei!

24-6-2026

Dirk op herhaling

Posted on by
Reply
In 2015-2016 deed ik mee aan de online cursus ‘365 dagen schrijven’ bij Margreet Schouwenaar.
Elke dag plaatste ze een schrijf/dichtopdracht.
Op 22 juli 2016 citeerde ze van de ongeëvenaarde Annie MG Schmidt het gedicht: ‘Pas op voor de hitte’ over de ongelukkige gesmolten Juffrouw Scholten.
Haar dichtopdracht aan ons luidde:
‘schrijf een gedicht waarin je waarschuwt voor de hitte en wat daar de gevolgen van kunnen zijn.’
Dat inspireerde mij, uit mijn pen rolde ‘Denk aan Dirk van Dalen.’

 

Vanmorgen vroeg zette ik alle ramen en deuren in huis tegen elkaar open.
Gaf de tuin water waar nodig.
Daarnet heb ik alles weer dicht gedaan: ramen, deuren, luxaflexen, zonneschermen en gordijnen.
Donkere koelte vooralsnog maar de hitte komt geheid de komende dagen.
En bij hitte hoort Dirk, dus grasduin ik in mijn schrijfarchief tot ik hem heb gevonden.
Even afstoffen en hij is in 2026 net zo net zo actueel als 2016:

 

Denk aan Dirk van Dalen

 

Weet je t al van de oude Dirk van Dalen?
Hij bezweek onlangs aan hitte falen.
Van alle kanten kreeg hij tips tegen de hitte:
‘Eet zout, drink veel, airco hoog, blijf binnen zitten.’

 

Dat deed Dirk, zeven dagen zat hij binnen met alle ramen dicht.
Vandaag is hij gevonden, ‘t was een vreselijk gezicht.
Zijn airco stond op tien, hij was geheel bevroren.
De pegels hingen aan zijn neus en aan zijn kin en oren.

 

Want Dirk, altijd al consciëntieus,
nam die adviezen veel te serieus.
Daarom raad ik ieder heel oprecht:
doe nooit klakkeloos wat men je zegt!

 

23-6-2026

Duimpje

Posted on by
2
Het rode potlood in mijn hoofd scant het verhaal op het scherm razendsnel en slaat alarm.
Ssst, probeer ik nog, stil nou, je weet toch wat er komt?
Want deze collega schrijver vraagt wel feedback maar reageert als gestoken als hij die ook krijgt, hoe vriendelijk en voorzichtig ook geformuleerd.
Hij reageert sowieso allergisch op reacties als deze: ‘waarom gebruik je dit woord hier?’
Of: ‘in die zin staat een spelfoutje.’
Waar zijn lange tenen ook niet tegen kunnen, zijn suggesties voor alternatieven: ‘misschien moet je …’ of ‘je kan beter …’
Hij negeert zulke reacties of fileert ze: ‘dit is niet relevant’ of ‘ doe niet zo moeilijk, het gaat om de inhoud’ of ‘dat voel ik nou eenmaal zo.’

 

Hij wil geen feedback maar een kietel, fluistert mijn gezonde verstand.
Dat weet je toch?
Doe maar een duimpje.

 

Inspiratie:
Schrijfoefening van de Facebookgroep Ultrakorte Verhalen :
schrijf een kort verhaal over het thema:
‘waarom ik (bijna) nooit feedback geef.’

 

27-5-2026

afscheid geen afscheid

Posted on by
2

haar geest die tergend traag afhaakte
zijn hartenklop die plots stopte, mijn lief
de verliezer in zijn onwinbare strijd
nooit namen ze afscheid, ze doemen

 

op in het stille uur voor de zon
ondergaat, ik vraag hen: keus?
of lot? luister niet begrijpend naar
hun antwoorden in de wind, fluister

 

ten langen leste mijn bewaarde
woorden van afscheid over samen
lang of lang geleden, over loslaten
maar niet helemaal, over blije of

 

botsende beelden, over plaatsen
in mijn lijf waar zij verblijven, over
de ambivalentie van afstand in
een amper verstaanbaar

 

‘tot later’

 

19-5-2026
Inspiratie: geschreven in het kader van de dichtopdracht bij de poëzieles over Cees Nooteboom

Glunder Louk

Posted on by
6
Negentien wordt Louk vandaag en wat heeft hij een roerig jaar achter de rug:
Een ernstige vorm van chronische colitis stak de kop op, wat hem zeer verzwakte.
Gestart werd met sondevoeding en medicatie en gelukkig kalmeerden zijn ingewanden toen.

 

In september 2025 verhuisde hij naar een fijne kamer in een woonvoorziening in Nootdorp.
Hij wende er snel.
Tot begin dit jaar de colitis weer opvlamde, evenals de epilepsie.
In een paar weken tijd verzwakte Louk, hij viel weer vele kilo’s af, speelde niet meer, lachte niet meer, huilde regelmatig.
Hartverscheurend om hem zo te zien.
Terwijl zijn situatie zienderogen verder verslechterde, volgden onderzoeken, voedings- en medicatie aanpassingen en een SEH consult.

 

Op het dieptepunt namen papa en mama verlof op, haalden hem naar huis en zorgden (weer) zelf dag en nacht voor hem.
Liefde, aandacht, rust, gecombineerd met andere medicatie en een zorgvuldig opgesteld sondevoeding dieet, zorgden voor de omslag: langzaam  knapte Louk weer op.
Weer was duidelijk dat goede en voortdurende medische begeleiding van cruciaal belang is voor dit kwetsbare mensenkind.
Gelukkig wordt dit (nu) onderkend en wordt hij nu nog zorgvuldiger gemonitord.
Aangesterkt keerde Louk na een paar weken terug naar zijn kamer in de woonvoorziening en pakte het ritme daar weer op.
Elke week wordt hij gewogen en elke week komt hij iets aan: in vier maanden ging hij zo van 43 kilo naar bijna 50, wat veel beter past bij een knul van een meter negentig.
Als hij 50 kilo weegt gaat de vlag uit!

 

Ik volg zijn gewicht stijging en andere onderzoeksresultaten op de voet.
Maar vooral let ik op Louks blik.
Want: of het goed gaat met Louk, kan je zien aan zijn glundergraad.
De definitie van glunderen: als ogen stralen van plezier en tevredenheid.
Afgelopen winter lachte Louk niet meer.
De eerste keer dat ik hem weer zag na een paar nare weken, stond hij met papa voor mijn keukendeur.
En glunderde!
Als vanouds.
Louk was weer Louk.

 

Gisteren kwam hij met papa en mama bij mij.
Hij bleef zitten in de auto, tot ik naar hem toe kwam.
Toen verscheen er een brede lach op zijn gezicht, hij gaf me zijn dierbare dierenkaartjes, stapte uit, pakte mijn hand en trok me mee naar binnen.
Samen spelen, zelf spelen, kijken en luisteren naar papa die oma uitlegt hoe de onkruidwieder werkt en hoe hij de tuner weer aan de gang heeft gekregen.
En naar mama die vertelt over haar bloemenborder terwijl ze ondertussen een paar prachtige bont bloeiende plantenhangers aan de schuurmuur ophangt.
Voor oma, voor moederdag.
Louk absorbeert alles en geniet zichtbaar.

 

Als ik ze een paar uur later uitzwaai, zwaait hij enthousiast terug.
Nog steeds glunderend.

 

Dat was gisteren.
Vandaag gaat Louk met papa en mama en de tantes zijn verjaardag vieren in Blijdorp.
Veel plezier Louk!
Vandaag in Blijdorp

PS,  toen ze gisteren vertrokken waren, constateerde ik dat glunderen besmettelijk is 😊

 

10-5-2026

Goud

Posted on by
4
Slaap is me spuugzat en katapulteert mij en mijn drukke dromen zijn rijk uit.
Klaarwakker, zonder mijn ogen te openen weet ik dat het half drie is en aardedonker.
Ik stommel naar het open raam.
Sta. Adem. Luister.
Het huis achter me luistert mee.
Ver weg fluisteren golven.
De lucht ruikt zilt, bijna onmerkbaar neemt de wind mijn zuchten over.
Ik weet niet hoe lang ik zo sta, noch hoe ik weer in bed beland.

 

Als ik mijn ogen weer opsla, is het licht.
‘Het was ochtend en de nieuwe zon strooide goud op de golfjes van een kalme zee.’
Inspiratie:
Schrijfoefening 17-2026 in de Fb groep Ultrakorte Verhalen:
‘Neem de eerste regel van een bekend boek en eindig daar je UKV mee’
Ik nam de eerste zin uit ‘Jonathan Livingston Zeemeeuw’ door Richard Bach

 

3-5-2026