Je ragdunne web trilt tussen gordijn en kozijn met jou,
stoïcijnse architect, als koninklijk middelpunt, een web van
glas vlechtend voor de eerste avonturier van de dag.

Ik heet je waarlijk welkom in de warme maartse ochtendzon
jij achtpotige herfstbode, ben je voorbereid op lenteleed?
Naast de raamwisser die maandelijks een kudde kozijnbewoners

vermorzelt, zijn er sinds kort rovende eksterouders in spe op
oorlogspad, rücksichtslos zoekend naar kraamkamermateriaal
en voedsel, jij en je vangst zijn vast een lekkernij voor hen.

Hopelijk heb je je schuilplaats onder het schuurdak op orde?
Je noeste arbeid heeft voorrang, ik praat tegen dovemans oren en
laat je, alleen nog dit: dagen al ben ik doelwit van een premature

colonne prikkende plaaggeesten. Voor jou, eigenzinnige
einzelgänger, een smakelijke amuse. Lok ze verleid ze
balsem ze hun hemel in.
Alsjeblieft. Bij voorbaat dank.

—

9-4-2026

Inspiratie voor dit gedicht:

Elk najaar komt er een ochtend dat ik de keukengordijnen openschuif en een spin zie, midden in een vers web.
Dit jaar echter was ze er al begin maart.

Verrast begroette ik haar: ha, je bent er weer?
In dezelfde week ontving ik, in het kader van de dichtcursus online bij Margreet Schouwenaar, een poezieles over de dichter Fritzi Harmsen ten Beek.
De dichtopdracht daarbij luidde:

‘schrijf een speels gedicht met inhoud en diepte aan een dier, plant, wolk etc.
Speel met woorden, klanken en bijvoeglijke naamwoorden zodat de inhoud net een andere kant laat zien.’

Ik combineerde deze twee voorvallen en daar rolde dit gedicht uit.

weer iemand weg die
me kende van voorheen
voorgegaan naar de vage
verte waar ook ik ooit eindig

weer iemand weg die
mijn vroeger kende opfriste
corrigeerde ordende deelde
in dierbare weetjenogs

steeds vaker dartelt mijn brein
in de leemte die ze achterlaten
schuurt scherpe hoeken tot zachte
ronde vormen boetseert nieuwe beelden

herschrijft eigenzinnig zwaarte naar
vederlicht, blaast weg wat me niet
bevalt en ontdekt: eigenlijk ben ik een
geadopteerd Spaans prinsesje in de kou

15-3-2026

Dat liefde wegsijpelde in

stilstand en gedijde in

de wrijving tussen onze

werelden waar bewegen

botsen betekende en dode

hoeken veiligheid fileerden

Hoe we excelleerden in

kietelen met plaagstootjes

in porrend strelen. Hoe

we na elk terug deinzen

piketpaaltjes plantten die

nogo-area’s markeerden en

Zo ons thuis veilig

stelden vrijplaats waar

vaagpraat uitdoofde stilte

volstond en wij blindelings  

elkaar vonden hervonden

floreerden als nooit eerder

Wonderlijk hoe in

mijn lange achterblijven

na jouw vroege voorbij  

onze schuilplaats voelbaar blijft

28-2-2026

Inspiratie:

Mijn dichtvermogen stond lang op een laag pitje maar onlangs kriebelde het zich weer naar voren.
Ik meldde me aan voor weer een online poëziecursus voor gevorderden bij Margreet Schouwenaar.
Best spannend want die lessen zijn pittig, de dichtopdrachten uitdagend en de feedback vaak niet mis.
Maar toch gedaan.
De eerste les ging over Leonard Nolens en de bijbehorende dichtopdracht inspireerde me tot bovenstaand gedicht.
Ik bloos nog na van de lof van Margreet …
Ik kan nog/weer dichten!

Heus, we lazen wat Harris, Hellinger

en Skinner vonden, vermeden ruzie

boomden over straffen en belonen

labelden waaghalzerij als kattenkwaad

keken Koot en Bie en waren allemaal O.K.

Maar volstond ons knuffelquotiënt en
raakten we jullie niet te veel aan of te
weinig, luisterden we wel met aandacht
gaven we jullie voldoende vrijheid en
was er genoeg pindakaas en blijheid?

Alle wijsheid ten spijt deden we
vaak maar wat we dachten dat
goed leek en keken toe hoe geluk
groeide met griefjes die overleefden
als onuitroeibare vergeet-me-nietjes

22-2-2026

Inspiratie:

‘You, who are on the road
Must have a code you try to live by
And so become yourself
Because the past is just a goodbye’

Uit ‘Teach your children well’ van

Het album Déjà vu, uit 1970

Crosby, Stills, Nash & Young

Jij kwam te laat
altijd en overal
bleef lang plakken
ging te vroeg

Ik kom vroeg
altijd en overal
vertrek bijtijds
ben er nog

Soms speel ik met
je horloge zoek jouw
knop voor later losser
langer. Vergeefs.

11-2-2026

Geinspireerd door de schrijfopdracht in de Facebookgroep Ultrakorte Verhalen van deze week:

‘Schrijf een UKV (met een humoristische inslag) waarin je protagonist (of de antagonist) te laat komt – of is – voor iets belangrijks’

Wens voor wie ik niet liefheb

als wij elkaar niet kunnen

begrijpen dat niet willen misschien

omdat we te verschillend denken

dromen voelen willen, als we niet

dezelfde waarden niet dezelfde

humor delen als we niet

met elkaar kunnen leven

laten we dan niet meer vergeefs

uitreiken naar elkaar maar met

compassie een stapje naar achter

doen, laat ons vredig

naast elkaar leven

Lieve lezers,

Dit gedicht schreef ik acht jaar geleden.

Omdat het toen helemaal paste in mijn leven en dat van anderen om me heen en in de wereld.

Aan het eind van elk jaar plopt het omhoog in mijn archief.

En elke keer denk ik: het geldt nog steeds maar laat maar, ik moet mezelf en mijn teksten niet herhalen.

Toch, toen ik eergisteren dit gedicht weer opnieuw las, fronste ik mijn wenkbrauwen en dacht: au, het is nog nooit zo actueel geweest als nu.

Daarom toch nog een keer deze wens voor wie ik niet liefheb.

Omdat het gaat over acceptatie en een vorm van samen verder gaan ondanks schijnbaar onoverkomelijke tegenstellingen.

2-1-2026

In de tweede ronde van onze laatste dichtsessie kwamen deze vijf willekeurige woorden tevoorschijn:

Bierflessen, Vlucht(en), Knieën, Land, Uitademen.

En deze CorAaltjes waren het resultaat:
Aaltje:

Droom

Op de knieën verdwaasd

tasten naar elkaar met

bierflessen als ijkpunt in

zandig land waar éénoog koning is.

Hoe vluchten een schijn van

verbondenheid haalbaar maakt.

Dorst! Nog een slok.

Droom op de knieën

in een verbaasd, verdwaasd

uitademen

—

Cora

Uitweg

In het geluid van rinkelende

bierflessen weerklinkt een

wrekende werkelijkheid

de nacht weigert nog langer

de waarheid te verhullen

ziende blind lekken mijn

ogen langs mijn poreuze

wangen, bijna bezwijken

mijn knieën onder het gewicht

van alles wat ik voel en

vind, weg vlucht ik van

de grauwsluier die dit

dove land bedekt adem

november mijn lijf uit

en vertrouwen diep in

30-11-2025

Aaltje en ik deden een ronde ‘Vijfwoordengedichten.’

Uit Aaltjes prachtige, net uitgekomen, dichtbundel ‘Kikkerperspectief’ kozen we vijf willekeurige woorden en verwerkten die allebei in een gedicht, een CorAaltje.

(dagelijks blader ik in haar bundel en laat me meevoeren van licht en luchtig naar diep en doorleefd, en weer terug)

Dit zijn de vijf woorden:

Ontloken Verklaard Olie Verslapte Gladgestreken.

De Tijd voorbij

CorAaltje van Aaltje

Ontloken verklaard, zei ze,

wijzend naar de groene punten.

Zo teder gladgestreken en

ontrold aan de kronkelige twijgen.

Als met olie bestreken, zei ze en

we kusten elkaar opgetogen

Haar ogen glansden maar

mijn mond vormde woorden:

verslapte aftreksels van

klinkende zinnen die dof

van mijn lippen ploften in

klevende letters, grijze zinnen.

Hol echoënd verklonken ze,

mijzelf en de tijd voorbij,

waarbij haar prachtige ogenglans

langzaam en treurig doofde.

Ontrold aan de kronkelig

ontloken verklaarde twijgen

trok een vervreemdende stilte

in dodelijk zwijgen voorbij.

—

balsem

CorAaltje van Cora:

liefde die nog

nauwelijks ontloken

niet verklaard

of uitgesproken

in ogen woont in

een lach in een

hand die de mijne

pakt en me meeneemt

naar een wereld waar

weerstand verslapt

vertrouwen woont en de

geur van lavendelolie

de ziel kalmeert

waar vroeger is

gladgestreken waar

jij bent en wij zijn

23-11-2025

afkeuring zindert door het café

gezeur is van alle tijden, reuring

vol drek somberheid troef

met elkaar in gesprek blijven?

nou nee, liever niet maar

ik wijk niet, kijk verder dan

makkelijke oneliners

op een yogakussentje ruisvrij

luisteren naar muziek, serene

setting, door te bidden kom je

tot wat jij voor anderen moet

doen, net als dromen en dichten

is bidden een antilichaam

tegen onze succescultuur

oude landschappen bieden

oplossingen voor problemen

van nu, geen plastic maar

wilgentenen

dit is wat ik heb gewild

27-10-2025

Dit is een zogenaamd kopdicht, het is samengesteld uit de krantenkoppen in de Trouw van zaterdag jl. 25-10-2025

zij is de grensrechter die

mijn binnen beschermt

die feilloos weet wat

beter buiten kan blijven

mijn huid mijn harnas

verwonderd lezen mijn

vingertoppen in een zelf

geschreven braille het landschap

van rimpels voren en ravijnen ruw

glad zwetend bibberend blozend

mijn eindelijk aandachtige

ogen ontwaren oud bruin

rusteloos rood bibberbleek

balorig blauw

mijn huid mijn pantser

recensente van een

beduimelde klassieker

Inspiratie:

‘luister naar wat je huid je vertelt, je huid liegt nooit’ zei me ooit een dermatologe

23-10-2025