Er was eens een vrouw die elke herfst leed aan lekkende traanbuizen, lange tenen, sores-obsessies en wakkere nachten. 

Ze schrok dan ook erg toen dit jaar, al in de nadagen van augustus, de takken van de boom voor haar slaapkamerraam zwaar en donkergroen doorbogen: moe van de zomer.

De wolk in haar lijf stak zijn kop op: nu al?

Ze besloot: dit jaar ga ik het anders aanpakken.

 

Ze speurde op Google, informeerde bij chat GPT en vroeg Harry de huiskabouter om raad. 

Die avond experimenteerde ze met hun adviezen tot ze een mengsel had van bloem, water en suiker.

Bij zonsopgang zette ze de trap tegen de boom, klom naar een kleine zijtak, doopte haar kwast in het papje en lijmde zorgvuldig elk blad vast aan de tak.

De krantenman fietste zijn ochtendronde en trok in het voorbijgaan verbaasd zijn wenkbrauwen op maar ze negeerde hem.

 

Ze kroop terug in bed.

Toen ze wakker werd en de gordijnen open trok, zag ze bladeren traag loskomen van de behandelde tak.

Harry zei dat maïzena dat zou verhelpen.

Die avond voegde ze dat toe aan het mengsel en herhaalde de volgende ochtend haar lijmactie.

De krantenman zag haar weer bezig, stapte af en vroeg wat ze in hemelsnaam aan het doen was.

Ze legde het uit.

Hij knikte bedachtzaam: ‘Herfstblues hè?’

Een lotgenoot.

 

Die dag trok de wind aan maar pas aan het eind van de dag dwarrelden enkele behandelde bladeren naar beneden.

Weer had Harry een oplossing.

De volgende ochtend roerde ze, staande op de trap, een miniem drupje secondelijm door het mengsel en nam een hogere tak onder handen.

Later die dag genoot ze op haar plekje bij het raam van de eerste onstuimige herfststorm.

Bladeren wervelden door de lucht, maar van de bewerkte tak liet geen enkel blad los.

Gelukt.

 

De laatste weken van september nam ze elke ochtend een tak onder handen.

De krantenman stak zijn duim op, lachend zwaaide ze terug.

Voldaan zag ze toe hoe het blad van andere bomen verkleurde en viel.

Haar boom bleef vol.

 

Toen ook haar boom verkleurde van rood naar geel naar bruin lagen er op een ochtend opeens een paar tubes verf en een bosje penselen op de mat.

Weer klom ze een paar ochtenden haar boom in en penseelde voorzichtig  vlammend geel, vurig rood en wat toefjes donkergroen en blauw op de bladeren.

De krantenman stapte af en applaudisseerde.

Ze boog met de hand op haar hart.

 

Eind oktober verpieterde het licht en werd de wereld nat en grauw.

Op haar plekje bij het raam absorbeerde ze haar kleurrijke uitzicht.

Zonder lichtlamp, peptalks, slaappillen, anti-dipdragees of blijmaak-korreltjes.

 

Begin januari stroomde, toen ze het gordijn openschoof, een pril begin van lentelicht de kamer in.

De kou trotserend maakte ze voorzichtig de brosse bladeren los van de takken en verwerkte ze in een blij schilderij.

 

28-9-2025