Zorgvuldig zwart kant verbergt haar hals en armen

haar gezicht geplamuurd, ondoordringbaar bedekt

bang haar ogen en wijd opengesperd.

Haar lachje schuurt kippenvel op onze armen

schril klinkt haar stem en hartverscheurend hoog:

‘zo dom zeg, liep ik weer tegen een muur.’

De stilte duurt, tot mensen kuchen kleuren,

weg kijken. Iedereen ziet dat het niet waar is

maar niemand zegt er wat van.

28-1-2018

Ik hou van prille opa’s. Mannen die, eindelijk uit het

arbeidsproces, onwennig hun benen heffen als er

wordt gestofzuigd rond hun stoel. Die als ontheemde

daklozen zoekend zwerven door supermarkten. Die met

onzekere bewegingen, hun vragende  ogen op het

recept gericht, hun eerste pasta bolognese koken.

Op een dag krijgen ze een pakje in hun onhandige

armen gelegd. Bijna bang openen ze de omslagdoek

en zien neusje mondje gebalde knuistjes donkere ogen

die hen strak aanstaren. Diep in hen rommelt iets, een dood

gewaande vulkaan begint te borrelen, een hoekige glimlach

plooit hun stroeve kaken, kreetjes stromen uit hun mond

‘poele poele poele’, hun handen vormen zich tot

koesterende kommen, een onbekende tederheid

verspreidt zich over hun uitgebluste wezen.

Verrukt wijden ze zich wekelijks aan dit kleine leven,

spelen en zingen ermee, nemen het op de arm, wijzen

naar het vergeelde fotootje op het dressoir van een

jongetje met pet en pofbroekje ‘kijk, opa is net als jij.‘

15-7-2016

Starend in de stromende regen vangt

mijn blik de druppels, volgt hoe ze 

zwellen elkaar zoeken in slordige slierten

wegen banen langs het raam, als tranen op

een wang voor ze van een kin vallen. 

Slenterend langs bomen met ogen,

verstopt achter sluike takken, komen dromen,

baar ik binnenpretjes die doldwaas in me

gisten groeien dartelen. Gniffelend volg ik ze:

ontdekkingsreiziger in mijn binnenste.

Ik koester ze in me tot de dag dat een leger

volwassen visies mijn muren bestormt. Mijn

verzet breekt, ik laat mijn kindjes los, zwaai

ze zorgelijk na, onderga gelaten vreemde blikken,

ongemakkelijk zwijgen, pijnlijk onbegrip maar

soms ook lach en lof.

15-7-2016

Oude liefdes zwevend tussen

voorbij en nooit vergeten

zacht zuurzoet als

aalbessen zonder suiker

Oprispingen van oud zeer, bitter als

ooit gehate lepeltjes levertraan,

felle flarden wrok en verwijt als

gepeperde chili con carne

Geslikt verteerd verwerkt

wacht het grand dessert,

maakt zielstrelend zoet

al het voorgaande goed

 1-9-2017

Bij ‘Six Bagatelles for String Quartet, Op. 9’ Anton Webern

Hij pakt haar armpje, lacht brabbelt over samen

spelen, ze begrijpt zijn klanken niet, fluistert

verbaasd waarom doet hij raar?

Daar is die gek, hoongelach meandert tussen

muren, hij wil mee spelen, schopt naast de bal

struikelt over een uitgestrekte voet, ligt languit, huilt.

Dromerig schopt hij zacht tegen struiken, wiegt mee met

wuivende stengels, zingt blauwe bloem rode bloem

gele bloem. Rotjong, scheldt een voorbijganger.

In stiltes tussen zien en zeggen zwellen ze aan

dissonanten in de leegte van verloren onbevangenheid

ze schuren mijn huid, hem glijden ze goddank als bagatellen af.

Maar in de winkel lacht oma als hij onverhoeds haar

hand grijpt, aandringt kipje tok, vrolijk zingt ze

poesje mauw, verzaligd zoemt hij zachtjes mee.

De orgelman ziet hem, zet de vogeltjesdans in, met

fladderende armen glanzende ogen deint hij

zijn dans, applaus klatert hij schatert.

Beperkingen duiden zijn maat ,bakeren

zijn onbevangenheid, ik volg het kind en

voel zijn puurheid als hij mijn hand vindt.

Cora van B     9-2016

Ze komt op als een rilling na een windvlaag

wordt betast en weggesmeten ligt jammerend

in een hoek starend smeulend tot ze oprijst

vuurspuwende Medea met vlammende blik.

Genadeloos veegt ze Freud en feminisme

op een hoop als kluwen haar op

een kappersvloer. Vilein scheurt ze

vastgeroeste vetes open fileert ze tot op het bot.

Pas tussen resten as en ongebluste waarheid

bindt ze in, buigt timide onder aarzelend applaus

niet wetend dat ze mijn naam noemde dat ze

mijn kind opdiepte dat ze het liefkoosde in de gloria

dat ze meer mij was dan ik ooit durfde zijn.

 10-6-2017

De rituelen de ene kus op de wang werden er later

drie een omhelzing bleef een brug te ver

is hetzelfde ik kruip op de bank koester me in

haar wangen voelen vertrouwd onze geur

nestwarmte koffie appelgebak ‘dat vind jij toch het

lekkerst jammer dat slecht zo lekker is hè?’

‘Hoe zijn hun rapporten nog oorontstekingen met

die buisjes werkt hij nog steeds zo hard? Zo zijn

mannen je zorgt toch wel goed voor hem?’ Ze gaat

verzitten begint de bekende wijd uitwaaierende litanie

van mensenverhalen sporadisch over lief veel over leed

soepel volg ik haar ik ken de mensen hoewel velen amper

als de tijd verstrijkt stokt haar woordenstroom steeds

vaker zoekt ze zinloos in haar geheugen naar namen ‘Dinges’

het duizenddingendoekje duikt op dat zo dankbaar namen

van mensen ziektes winkels soapacteurs vervangt

‘Je weet wel Dinges die op de hoek woonde Dinges

daar kwam jij wel eens toch?’ steeds vaker sla ik

de plank mis heb geen flauw idee weet alleen

dit gaat niet over namen maar over samen

In mijn schoot vouwen mijn handen zich net zo als de hare

Dinges heeft ook in mijn geheugen een prominente

plaats veroverd maar het woord uitspreken doe ik niet

Ik mis haar wil haar hebben niet haar zijn

16-12-2016

Twee vrouwen: hé jij hier

een monoloog uit twee monden

meandert door de coupé, als de een zwijgt

en hijgt naar adem, vervolgt de ander:

een moeder zo dement als een deur, een zoon wil

niet deugen en altijd maar klagen dat ik nooit

kom en altijd maar schelden dat ik zo zeur

zinnen klieven de lucht, woorden

kleven aan oren, mensen krimpen ineen

halte marconiplein pakken ze tassen

nemen afscheid: fijn je te spreken

metrodeuren zoeven achter hen dicht

de lucht is leeg en licht

iemand zucht iemand grinnikt.

Oktober 2016

Voor mijn vader

Achter mijn gesloten ogen in de middagzon

doemt hij op uit zijn hiernamaals, ruik ik de

wijnsigaarmelange waar hij niet zonder kon

zoals hij hou ik van doorlopers en Bach, grijns ik

om taalgrappen, hunker ik naar de horizon, verdwijn

ik in de ingekeerde blik waar hij het patent op had

zoals zijn geest hem gijzelde, zo sluiert

mij de mijne, zoals hij liep loop ook ik 

in de zon me los kom bruiner blijer thuis.

Dan worden snerpend heggen gesnoeid

een kijvende ‘jij altijd jij nooit-litanie’ klinkt uit

naburige tuinen, luidkeels veegt elk het eigen stoepje

schoon en mijn draden naar het namaals stuk.

juni 2017

Met afgewend gezicht

liep ze schichtig

langs me

voor roddel

gezwicht

Lang keek ik haar na

tot ze oploste in

een gedicht

7-2-1917