Eigenblauw is omablauw is

zwijgenblauw is kokkelblauw is

blijblauw

Een stoel een linnen sjaal,

een hanger met saffier
haar ogen, zijn bodywarmer

ook al zijn ze niet meer hier

Vergeet-me-nooitjes voor altijd
woordloos sprekend net als toen:
ik blauw van jou
dat blijft,

niets aan te doen

23-9-2015

Touwtjespringen 1

In spin

precies op het perfecte moment glijd

ik tussen de rondzwiepende touwen

de bocht gaat in

magisch bewegen touwen en ik

wijken de touwen dan zweef ik

een hemelse halve seconde 

uit spuit

neerkomen op het rechterbeen

het linker wacht op het akkoord van

de kruisende touwen, stapt opzij 

de bocht gaat uit

in een flits schiet ik uit de ondeelbare

binnenwereld zo de boze buitenwereld in 

als ik mijn ogen op sla zie ik grijnzende

smileys op het gips

Beterschap!

3-9-2016

Toen het ochtend werd vloog je weg

volgde Jonathan langs wijkende 

wolken en verdween uit mijn zicht.

Ik bleef hier. Leef door met anderen maar 

zelden zonder jou, onzichtbaar passeer je

me rakelings op straat, kietel je mijn 

mijn voeten in bad, zucht in mijn oor: 

ga door, je raakt me naakt in bed.

Zo, zonder sleur en onbegrip, lief ik je lichter 

dan toen je leefde. Lach eindelijk om je 

zweetvoeten, zaai sterrenkers in je asbak 

geniet van zondagen zonder Grand-Prix gekrijs.

Of wij levend gelukkig waren gebleven, blijft 

de vraag, dood blijven we het voor altijd.

15-1-2018

Steelse buitelblikken in april, hij stoer, ik nonchalant,

alleen maar leuk hoor, heus, niks aan de hand.

In mei lach ik bleublij in zijn streelstralende ogen,

wangdansend stamelstuitert hij wankelwoorden

die mijn grage oren nooit eerder hoorden.

In juni strompelstruikelen we blozend langs het strand,

smelten in een zaligziltzoen, zwaaien naar

ons eindelijk wegwaaiend verstand.

Verliefd, welnee, ‘t is enkel dat mijn wekker niet wakkert,

mijn voeten steeds dansen en mijn hart alsmaar flakkert.

Gedicht naar aanleiding van de Schrijven online weekopdracht 191:Schrijf een gedicht over de lente met minimaal 1 zelfbedacht woord (neologisme) erin. Gebruik niet meer dan tien regels.

27-4-2018

Pioenen

Een waaghalzig sprietje met verlegen collega’s

in haar kielzog, trotseert maartse buien,

aprilse kilte. Ze rijzen, krullen hun

toppen tot gekartelde kommen,

beschutten, voeden, leiden de uit het

niets opdoemende knopjes naar de

uitbundige juni explosie van warm wit,

zacht roze, zuurstok rossig, vlammend rood.

Wanneer ik behoedzaam toekijk,

zie ik in de winteraarde bij de schutting

de pioenen al bloeien.

27-1-2017

voor Stefanie

Speurend loop ik langs de waterlijn

sta stil, plant mijn voeten behoedzaam in

het zand, onbeweeglijk als een vogelvrouw,

haren waaiend in de wind, staar ik naar

de geul waar aflopend tij stuit op de branding.

Gedachteloos wacht ik op de impasse

waarin wat was en wat komt

elkaar raken

even vredig samenvallen.

Dan keert het tij

de korte eeuwigheid

is weer voorbij

28-3-2017

Als woorden kleuren krijgen

verdwalen ze niet in hoofden

maar vlinderen vrolijk over

kommakiezels, strooien

warmrood in harten

bont blij in bloemen

gemoedsrust in groen

zeegeur in azuur 

Als liefde kleuren heeft

dan zijn het deze

——————

Bloementuin en caravan

Roeqiya Fris

8-2017

In liefde waren woorden al overbodig, lippen

ogen handen zeggen meer. Oorlog smeekt

om stilte in woord en daad. Zo viel ik stil. 

Comfortabel was mijn stil al snel, mijn ogen

sloten zich voor vragende blikken, mijn mond legde

niets meer uit, mijn oren verloren hun

nieuwsgierigheid, hoorden wonderwoorden

voorbij de menselijke stem. 

Tot tussen struiken en vijver het ridderkind in zijn

spel verdiept pardoes het water in struikelt en

zich uit een verloren verte een schreeuw baant,

roestig eerst en bevend, dan krijsend op de

cadans van mijn rennende voeten.

21-8-2016

Er liep water uit mijn ogen

ik discussieerde nam besluiten haalde targets

tersluiks haalde mijn hand het water weg

Er liep water uit mijn ogen

regen en koude wind striemden mijn gezicht

ik veegde het water van mijn wangen snoot mijn neus

Er liep water uit mijn ogen

vragende blikken bij de rondvraag

ik wuifde het water weg het is niets een koutje

Er liep water uit mijn ogen

ik zette een zonnebril op proefde het water

het smaakte zout ik vergat het weer

Er liep water uit mijn ogen

je huilt zei hij

opende zijn armen

Er stroomden tranen uit mijn ogen

10-2-2018

In haar gebloemde jarigjurkje, valplekken op haar 

blote benen, braamvlekken op haar kin, stept ze 

in oma’s moestuin fier tussen bedden kool en 

kroten recht zijn cameralens in: papa kijk ik kan het!

Het sepiameisje overleefde onachtzame jaren, liep een 

vochtvlek op, een scheurtje, een vouw maar volgde geduldig 

wachtend tot de beloofde hemel leeg bleek, geluk beperkt 

houdbaar en papa’s heimwee naar de horizon erfelijk.

Tussen gerimpelde levensresten diep ik haar 

op, strijk ik haar glad, voel ik haar blije lijf in mijn

poriën, laaf me aan haar lach 

wecken wil ik haar in een prachtige pot en 

bewaren naast de stoofperen in mijn winterkelder

papa kijk, ik kon het 

december 2017