Klokwijzers leiden het sukkeldrafje langs

gelijke gevels een vertrouwd decor

wordt nietsziend waargenomen.

Tot mijn blik een vensterbank schampt

een engelenhoofdje geflankeerd door

vazenvleugels, ogen diep in de mijne

seconden sta ik stil, dan heffen handen

tegelijk en wuiven traag.

Verward door onze ernst sla ik

mijn ogen neer, loop langzaam

door, zijn ogen in mijn rug

in mij.

augustus 2016

zonnedag

de dingen deze dag

ze waren licht en
lachten er was liefde in

de lucht in het lopen langs

het strand het luchtig praten
over blij en weinig pijn langzaam

was het leven en straalde licht

was ik en warm ik dwaalde door de dag

mijn handen deden mijn ogen keken

mijn dromen dansten

19-5-2017

Tocht naar toen

Lang bestaan we al uit afstand, toch wentel ik me in zijn warme

welkom. Hij wankelt gaat dan voor. Op het aanrecht kopjes

en kommen in gelid. De geur van groentesoep.

Breed zit hij maar vult de stoel slechts half. De bijbel vol briefjes de

glimmende armleuningen wijzen zijn wachten. Zijn monoloog meandert langs

orchideeën, koor en kwalen, morgen wordt weer een knobbeltje weggesneden.

Voortdurend dwaalt zijn hand naar de littekens op zijn hoofd.

Zijn vrouw en zoon staren de kamer in, vervaagd in versleten

lijstjes. Langs de muren echoën de zekerheden die mijn jeugd kleurden

‘dat is toch niks een dokteres’ ‘je ouders waren nou eenmaal zo.’ En nog

weet hij zeker: ‘ik zie ze niet weer want in de hemel herken je elkaar niet.’

Pas als we vruchtenbowl lepelen, vaste rots van ons behoud, herhaalt hij

hoe hij de moffen uitschold en hard wegrende. De oude logeeroase herleeft

ik schater, dit is de veiligste plek op aarde.

Mei 2017

Een bewerking van dit gedicht won in september 2017 de prijs in de Schrijven online wedstrijd in de categorie autobiografisch verhaal, anekdote of herinnering met stroopwafels in de hoofdrol. Zie Veertjes: Zoet van toen

Wens voor wie ik niet liefheb

Als wij elkaar niet kunnen begrijpen

dat niet willen misschien omdat we

te verschillend denken dromen voelen willen

als we niet dezelfde waarden niet dezelfde

humor delen als we niet met elkaar kunnen leven

Laten we dan niet meer vergeefs uitreiken

naar elkaar maar met compassie een stapje

naar achter doen laat ons vredig naast elkaar leven

14-7-2016

Collega Ultrakort schrijver Ypie Haitsma Bakker vertaalde het in het Fries:

Net mei-elkoar, mar neist elkoar

As wy elkoar net begripe wolle of net kinne

om’t we te ferskillend tinke, dreame, prate

as we net deselde wearden en net deselde

humor diele as we wier net mei-elkoar libje kinne

Litte we dan net mear fergees nei elkoar rikke

net mear nei elkoar wize

mar litte we in stapke tebek dwaan

en sûnder ferwiten

neist elkoar libje

Hoe toch

Hoe knallen opgelucht knetterden

hoop de lucht kleurde het zware

jaar afdroop de staart tussen de benen

Hoe het winnende lot weer niet viel

onschuld dansend werd omgelegd

vrede op aarde vakkundig vermoord

Hoe toch vandaag de lucht lente

leefde licht zich in ogen nestelde

een hart op hol sloeg

3-1-2017