Een oase van ontploft zomergroen

siert wegen paden schuren huizen

de middagzon in de voortuin

warmt mijn gebogen rug

klein op mijn knieën

nietsziend verzonken in zomerdromen

trek ik gedachteloos met krabber en vingers

slierten mos en onkruid tussen de tegels uit

Tot ze mijn aandacht vangen

weerbarstige stipjes tussen sliertjes vergeeld gras

lavendelsprietjes grijsgroen opkomend in smalle tegelkieren

behoedzaam maak ik ze vrij

bescherm de naalddunne worteltjes

diep de stekjes langzaam op en

heet ze welkom

Wat zich zo stug een weg vecht naar het leven

verdient een beter plekje onder de zon

10-6-2016

Zweetplasjes stromen

van stomende heethoofden

die te nat dromen

18-7-2018

een haiku is een van oorsprong Japanse dichtvorm die drie regels kent van achtereenvolgens vijf, zeven en vijf lettergrepen

Mijn vaders helle-angst, mijn

moeders verlatenheid,

je liet ze intact, etste

ze in hun dodenmasker,

doodsangst nestelde zich

in mijn afschuw. 

19-7-2018 

eerste versie 7-2016

In een maandenlange roes volgde

ik je dans met mijn lief, hoe

je hem voortvarend leidde,

zijn verzet ombuigend in

meebewegen tot hij

eindelijk zich over gaf.

In zijn loslaten van het

leven loste mijn angst

voor jou op.

Dank Dood

Maar Dood

Terwijl zijn lijf verteert in jou, keert

hij soms even weer mijn lief, alsof

zijn ziel me even zoekt, betast,

voor hij weer verder gaat, een licht

levend lief nabij zijn, het briesje in

windstilte, een stemloos spreken

in een lucide droom, een zacht

beroeren van mijn huid in half

ontwaken, een klein bewegen

in mijn ooghoek, een sprankeling

in de ogen van zijn kleinzoon.

Duizendmaal dank daarvoor Dood!

7-2016

Ook in categorie Ultrakort-Vierdaagse

Vanmorgen wekte mij een

droom, geurend naar aftershave

vleide hij zich langs mijn lome

lijf en eiste: leef!

In het nog nachtwarme bed fluisterde

hij mijn hoofd lichter, beluisterde

mijn hart, buitelde brutaal

tussen buik en duim.

Gretig ging ik overstag, dwaalde

tussen droom en daad, vergat

wat waar is wat klaar is, wat

echt is wat slecht is. Ontdekte 

dat geluk nooit ver weg is.

januari 2017

zwoegen

oververhitte hersens

vingers vol blaren

zwetend over de eindstreep

gladiolen

19-7-2018 

Toelichting: Een elfje is een relatief eenvoudig gedicht dat uit vijf regels bestaat en in totaal elf woorden heeft.
Elke regel in een elfje heeft een vaststaand aantal woorden. De opbouw van het aantal woorden per regel is als volgt:
1
2
3
4
1

Een elfje mag doorlopende zinnen hebben. Het hoeft niet te rijmen.

Zie ze deinen in de wind, het flanellen

hemd, de lange broek, ze hielden

je warm in de ijzige winters hier, weer

zie ik hoe je krachtig afzette van de

oever en met lange sterke halen

schaatsend het meer over ging.

Ik huiver in je trui, de wind trekt aan,

de mouwen, de broekspijpen, het lijkt

of ze naar me wuiven, of je me groet,

ik zwaai terug, dag lief, vandaag ben je

de wind die het wasgoed beweegt.

17-10-2017

Jas schoenen blarenpleister dropjes

als een trage diesel komen voeten op gang

vinden de bekende weg langs de watertoren

het wilgenpad op waar Elmo in wolkvorm de weg wijst

in de verte beiert een kerkklok memento mori

statige zwanen glijden als breinspinsels voorbij.

Ik schrik op uit zware gedachten

zie twee zwarte schapen, deel hun lot

zij grasduinen in het weiland

ik in muizenissen.

Halverwege wacht het uitblaasbankje

verscholen achter struikgewas

mijn ogen gesloten, voel ik hoe de zon

warmt wat kil was en zorgelijk.

Negentig minuten

twaalfduizend stappen

honderd calorieën

leeg hoofd

warm hart

19-9-2017

Geconcentreerd speelde het kind

in de tuin in de zon in de warme wind

goot hij water in gekleurde bakken

liet alle speelgoeddieren zwemmen

niet een verdronk er

Een saaie dag

zou je denken

dat dacht ik niet

ik vulde bakken met water

met de overtreffende trap

van tevreden

2-7-2018

Moe en moeizaam strekte ik me uit,

zonnestralen streelden langs mijn lijf,

namen zwaarte mee en zorgen,

achter mijn gesloten ogen doofde mijn geest,

licht, steeds lichter werd de wereld en

loste op in

een paradijselijk niets.

Sindsdien hunker ik naar herhaling.

Vergeefs, steeds

verdringt het slotbeeld de herinnering:

een strandbal stuitert op mijn buik

ik schiet omhoog,

het luchtbed kiepert om

ik verdwijn in de koude golven.

17-6-2017