Sommige woorden vallen uit de lucht en blijven liggen

waar ze landen. Andere hangen in de lucht, als de vleug

van een geur of van fluweel. Als je ze streelt, veranderen

ze van kleur, als je een gedicht voor ze vindt, vangt het licht

hun vervoering of lost hun bouquet op in onbeduidendheid.

Woorden, eenmaal uitgesproken, vullen longen met

opluchting en harten met hoop. Of met anderhalve

meter angstkramp tussen mensen en monden: geef

ruimte, houd afstand! Daartussen, als bij een onverbiddelijke

bloedband, groeien bouwstenen, bloeit samenhang

vol betekenis. Zo zag ik een groenglanzende aventurijn

tussen doffe kiezelstenen op het pad, pakte hem en

vluchtte, stopte, bukte. Ik poetste de kiezels een voor

een en voelde in hun grijze glans het gewicht van

overvloed, de reikwijdte van vertrouwen.

12-7-20, dichtopdracht poëziecursus les Nuno Júdice 

Eensgezind besprongen zorgen me

tot ik ze aanlijnde en uitliet

warm was het nog, de lucht vol

van donder en schichten

zwetend keek ik hoe ze speelden met

onweersvliegjes en ziftende muggen.

Toen mijn greep verslapte, lachten ze zich

los en vluchtten, ik zag hoe ze stoplichten negeerden,

walsten over rotondes, fietsers kietelden, ruitenwissers

tot razernij brachten.

Woest zette ik de achtervolging in maar

gaf op toen ze giechelend oplosten in de nacht.

3-2-2017

Ze wordt wakker, staat op. Gevangen in de hitte

die nog in huis hangt, dwaalt ze door de kamers,

voelt de na smeulende warmte die nog altijd

verlamt. Ze opent de achterdeur, staat op de drempel,

stil als een standbeeld. Ziet voor zich de zomer

waarin ze voor het eerst kampeerde. Hoe ze,

vroeg wakker, opgerold in haar slaapzak de koele

ochtendlucht proefde, het pas gemaaide gras rook.

Het geluid van een trein in de verte wees haar een

andere wereld, weidser en lichter dan haar zolderkamer

waar de lucht zwaar was. Nu staat ze in een andere

wereld en glijdt de geur van gemaaid gras het huis in.

Het eerste licht valt op de kerktoren aan de muur,

de naasten in lijstjes lachen haar toe, haar bestaan,

gezien en verstaan. Een eerste merel zingt de dromen

van de dag. Ze wachten op haar wakker zijn om waar te worden.

12-6-20

Gedicht uit de cursus poëzie, naar aanleiding van de les over Maurits Mok

Er moeten mensen zijn

die niet schuilen in coulissen achteraan

maar stevig in het voetlicht staan

en spreken over grote mooie dromen

overtuigen dat wat niet is, beslist kan komen

Er moeten mensen zijn

die met open armen luisteren en kijken naar

het kind dat geen woorden heeft voor wat het voelt

die geduldig blijven zoeken naar wat hij bedoelt,

hem in zijn wereld liefdevol omarmen

Er moeten mensen zijn

die het bonzen van de buurvrouw op de muren horen

ingrijpen, haar en haar kinderen warm onthalen

die niet in snelle oordelen verdwalen

en ook hem koffie bieden en luisterende oren

Er moeten mensen zijn

die als alles eenzaam voelt

direct begrijpen wat je bedoelt

die wenken kom maar bij mij

nog voor je vragen kan mag ik bij jou

Er moeten mensen zijn

die wringen en worstelen met woorden,

zoeken naar zuivere letterakkoorden

die haperen, vastlopen, opnieuw beginnen

het onzegbare zeggen in zingende zinnen

Het zijn dezelfde mensen

Inspiratie: Toon Hermans: ” Er moeten mensen zijn die zonnen aansteken’

2-10 2015

in dicteegelid, Sintgedichten, in schuine

bakken, barse standjes, de meeste na

herkauwen ingeslikt

later zoek ik ze met een wichelroede, hoor

ze kreunen ondergronds, graaf ze op,

borstel stoffige schuldrandjes, ontdoe ze

van verouderde uitvluchten en restjes

verjaarde schaamte

ik blaas zwaarte weg, veeg schoon

met spuug, wrijf ze glanzend, weeg

ze, bevind ze licht genoeg. Ik strooi

ze rond, getinkel klinkt, een snik

een grinnik

Vadertaal en moedertong

verhalen uit eigen grond

2-11-2019

Cursus poëzie, schrijfopdracht geïnspireerd door het gedicht van Gabriël Smit: ‘Woorden groeien mee, met de jaren’

Ik droomde dat ik wakker werd

en rook hoe kamperfoelie en lavendel

wulps geurden in de zomerbries, violen

vrolijk vlamden, hoe bessen en frambozen

wit en rood riepen en kersen zoete zwarte

woordjes hingen om blozende oren

hoe zonnestralen mijn hoofd leeg zongen

mijn brein bedwongen, hoe mijn huid genas

en leven minder moeilijk was

hoe juli-licht het hemelblauw bewaarde

wat onbegrijpelijk leek verklaarde

gemoederen bedaarde hoe

oud verdriet eindelijk verjaarde

Ik droomde

19-7-2017

Op herhaling, ter lering ende vermaak in hete dagen:

Weet je t al van de oude Dirk van Dalen?

Hij bezweek onlangs aan hitte falen.

Van alle kanten kreeg hij tips tegen de hitte:

‘Eet zout, drink veel, airco hoog, blijf binnen zitten.’

Dat deed Dirk, zeven dagen zat hij binnen met alle ramen dicht.

Vandaag is hij gevonden, ‘t was een vreselijk gezicht.

Zijn airco stond op tien, hij was geheel bevroren.

De pegels hingen aan zijn neus en aan zijn kin en oren.

Want Dirk, altijd al consciëntieus,

nam die adviezen veel te serieus.

Daarom raad ik ieder heel oprecht:

doe nooit klakkeloos wat men je zegt!

met dank aan en een knipoog voor Annie M.G. Schmidts gesmolten juffrouw Scholten in ‘Pas op voor de hitte!’

22-7-2016

Sloten waarin wolken weemoed zich spiegelen
verweerde daken, bouwvallige bruggen
Monetmozaïek van junigroen

Uit de kerk waar ik nooit meer kom
klinkt het orgel als het harmonium
waarop mijn vader destijds speelde
Automatisch zing ik mee
‘die wolken, lucht en winden
wijst spoor en loop en baan
zal ook wel wegen vinden
waarlangs uw voet kan gaan’

Mijn voeten gingen van tweehoog
vijfennegentig c naar driehoog vijfenveertig
stopten in deze tuin van drieëntwintig

Van een stinkende stortkoker vol
oud zeer op het keukenbalkon naar
de gft-bak groengeurend naar lavendel
en geluk naast mijn ligstoel in de zon

21-9-2019

Uit de cursus ‘poëzie voor gevorderden’:

De opdracht was: schrijf, geïnspireerd door het gedicht: ‘Geplastificeerd’ van Jannah Loontjens, een gedicht waarin je een lastig, onpoëtisch woord verwerkt

Landt een uil in een olmtop,
tobt over zijn bijziende blikveld en
de vergeetgaten in zijn kop.

Roept naar de grazende ezel beneden hem:
‘Geef me je geheim voor geluk.’

De ezel pogoot op alle vier zijn poten en
balkt: ‘zwiepstaart zwaarte weg,
waai met alle winden mee en DANS.’

De aarde dreunt, de olm kreunt,
de uil hip hopt op de hoogste tak,
draait op een poot rond en stort ter aarde.

‘Koekoek’ oehoet de ezel.

20-1-20
Cursus poëzie, les over Peter Verhelst, inspiratie voor dit gedicht was zijn gedicht: ‘Leeuw, schaap, vlakte’

Zonlicht streelt zijn achterhoofd, zijn blik is gericht
op het weidse wolkendek buiten de cockpit, ver
weg zweeft een ander vliegtuig, een dansende
diamant, oplichtend in de ochtendzon.

Zijn stuurknuppel kon weilanden laten stijgen
en wolken omlaag laten glijden in een tijdloos
zweven dat het denken dempte. Tot hij zwenkte
de einder recht zette, vaart minderde, landde.

Al zijn vluchten ballen samen in een wit
lijstje achter glas met een doffe veegvlek
op de plek waar vingers vergeefs kroelen
door de krulletjes op dat glazen achterhoofd.

resultaat van een dichtopdracht in de cursus poëzie van Margreet Schouwenaar 

28-5-2020