afkeuring zindert door het café

gezeur is van alle tijden, reuring

vol drek somberheid troef

met elkaar in gesprek blijven?

nou nee, liever niet maar

ik wijk niet, kijk verder dan

makkelijke oneliners

op een yogakussentje ruisvrij

luisteren naar muziek, serene

setting, door te bidden kom je

tot wat jij voor anderen moet

doen, net als dromen en dichten

is bidden een antilichaam

tegen onze succescultuur

oude landschappen bieden

oplossingen voor problemen

van nu, geen plastic maar

wilgentenen

dit is wat ik heb gewild

27-10-2025

Dit is een zogenaamd kopdicht, het is samengesteld uit de krantenkoppen in de Trouw van zaterdag jl. 25-10-2025

zij is de grensrechter die

mijn binnen beschermt

die feilloos weet wat

beter buiten kan blijven

mijn huid mijn harnas

verwonderd lezen mijn

vingertoppen in een zelf

geschreven braille het landschap

van rimpels voren en ravijnen ruw

glad zwetend bibberend blozend

mijn eindelijk aandachtige

ogen ontwaren oud bruin

rusteloos rood bibberbleek

balorig blauw

mijn huid mijn pantser

recensente van een

beduimelde klassieker

Inspiratie:

‘luister naar wat je huid je vertelt, je huid liegt nooit’ zei me ooit een dermatologe

23-10-2025

druppels murmelen

het grauwt in grijze tinten

herfst miezert in mij

15-10-2025

Dit is een haiku: drie regel met achtereenvolgens 5-7-5 lettergrepen

Fade out 1

vergeefs sus ik de

stem die verwijten  

krijst en kerft in mij

tot ik moe en murw  

geslagen het volume

verlaag van zijn razende

uithalen en ga bladeren

in mijn herinneringen en

warme handen hervind

een lieve lach kozende

stemmen rollende golven

ruisende bomen het

gemurmel van regen

op het zolderdak toen

veiligheid nog

vanzelf sprak

omhoog draai ik het

volume van al wat

streelt en heelt tot

ik voel wat ik hoor

—

Fade out 2

(haiku)

als liefde niet raakt

en compassie niet aankomt

rest stille afstand

(Een haiku is een kort, niet rijmend gedicht over een zintuigelijke ervaring van de dichter.  Een haiku bestaat uit drie regels met achtereenvolgens 5-7-5 lettergrepen)

1-10-2025

Een snufje trok je neus de

lucht in. Je wangen bewogen

opwaarts. Je lachrimpels krompen

samen terwijl je keek of ik meedeed

als ik giechelde grijnsde jij, ik

proestte jij brulde onze schouders

zakten tot we dubbel lagen, hijgend

hikkend slap op de grond gleden

Ik wist niet dat het kon maar

jij en onze slappelachwals

leven gewoon door in mij

10-9-2025

Gezondheidsperikelen en praktische bezwaren belemmerden ons een tijd maar onlangs lukte het weer: we kozen vijf willekeurige woorden, dit keer uit: ‘Beladen huis‘, Memoir van Christien Brinkgreve (leestip!).

Dit zijn de woorden die we elk in een gedicht verwerkten:

Ingewikkelde Goed Verschrikkelijk Benaderingen Groot

Uit Aaltjes pen rolde dit gedicht:

Onmacht

Groot was mijn tegenstand.

Ik gruwde van je ingewikkelde

benaderingen waarin je draaide

en terugweek in ontkenning

stampvoetend van onmacht.

Zo volwassen in grootte,

zo klein in zijn.

Verschrikkelijk, je brede rug

waarachter de klap

van de deur naklonk in

de verlaten straat.

—

En zo verwerkte ik de woorden:

Benaderingen

Er lag een olifant in de achtertuin

geveld in de lavendel, groot

grijs omringd door paarse knoppen

hij trompetterde ‘il silenzio’, de vlinders

in de sering deinden vredig mee

weemoed druppelde langs mijn wangen

woorden waren overbodig, hij rolde

om, schurkte door het groen tot hij

goed lag, gaapte en viel in slaap

het grootste landdier ter wereld is

thuis in mijn tuin, dat is niet verschrikkelijk

of ingewikkeld. Dat is goed

6-8-2025

Ik hou ze haast niet in bedwang bij

het gebral van bejaarde kleuters en

nonsens debiterende betweters:

mijn lange tenen, lekkende traanbuizen

vileine invallen, spontaan gespuwde

gal, quasi kokhalzen, eisende

wijsvinger en verticale middelvinger:

hun splinters bezeren me meer

dan mijn eigen blinde balk

25-7-2025

tijd bouwde tiny houses in mij van

verzameld oud zeer gevonden op

plaatsen die al lang niet meer bestaan maar

af en toe nog opdoemen bij het zien van

argeloze voorbijgangers met een te

bekende blik of geur of stem

tot vorige week mijn brein het heft

in handen nam, versteende schaamte en

overjarige schuld hun schuilplaats uit

schopte hen met chirurgische

precisie los sneed uit mij en

gebood los op! waarna ik hen zonder

maren dumpte bij het grofste vuil

nu zie ik hun verbleekte slijtlijnen

oplichten in de zon en lijkt de wereld

onwennig wijd licht en leeg

ruimte lacht me toe

13-7-2025

De wrange praktijk: cynisme

en wanhoop wisselen elkaar

af, vooroordelen verklaar je niet

door iemands psyche door te

lichten, het is een illusie dat de

onderdrukking minder zal worden

Het brein is niet alles, de blote

kont der kunst te kussen, ze

roken niet naar rozen, maar

naar bloed en zweet lijflijk

schokkend smerig. De laatste

dichter is dood. Rust zacht

Verlangen naar een normale

dag twijfel niet ook al straalt het

amateurisme op iedereen af

Met frisse pas naar troost en

hoop, de geest gaat niet meer

in de fles. Dat is winst

Koppensneller samengesteld uit krantenkoppen uit de Volkskrant 24/25 mei 2025

26-5-2025

De groeiende behoefte aan familiegeschiedenissen

de laatste ooggetuigen. Wat staat er op het

spel? Alles is een kwestie van perspectief

als je niks doet, loop je geen risico maar

dan kom je er ook nooit weer uit. Ik geloof

dat je veel leert door te kijken naar je

familielijn, het verhaal van je ouders, de

gewone dingen in een ongewone tijd

Veel gezegd maar het ergste, de volle

horror, verzwegen: de dood hoort bij het

leven, het gebeurt gewoon. Wat leveren

die gesprekken op en hoe pak je

het aan? Haat leidt tot niets, voor

rancune valt ook wat te zeggen. Niets

om schamper over te doen. Maar

het roept toch vragen op

Goed onthouden: hoe ouder je wordt

hoe meer je elkaar als mens ziet. We

moeten veel zingen, dat helpt.

Maar juist de stilte verbindt

5-5-2025

Kopgedicht samengesteld uit koppen uit de Volkskranteditie van 3/4/5 mei 2025