Ht bgon gistrn.

Rst dacht ik dat r its mis was mt mijn totsnbord.

Ik stopt mt typn n hoord n zacht gkrun: hlp, hlp!

Ik mot togvn, dat was schrikkn.

N vrontrustnd: mijn totsnbord functionrt al jarn naar voll tvrdnhid.

Ik ging op ondrzok uit.

Ht blijkt d vijfd lttr van ht alfabt.

Hij is ingstort.

‘Ik hb n zwar burnout’, zgt hij n ik zi nattighid langs hm ht totsnbord indruppln.

Ik hb hm ovrblast, zgt hij. D druk is hm t vl gwordn, hij is ht hlmll zat.

‘Mijn vijfntwintig collga’s hbbn n luizlvntj vrglkn bij mij’, zgt hij, ‘dat zijn m n stlltj lui dondrs!’

Ignlijk kan ik hm gn onglijk gvn, hij staat altijd vooraan n ik gbruik hm indrdaad ongmrkt rg vaak.

Ok, r mot its gburn, vanaf nu zal ik hm ontzin.

Tn ind raad gbruik ik nu zijn collga’s maar vakr.

Maar dat loopt nu al in d sop: d a n d n mopprn nu ook, want dz uitbriding van hun taknpakkt staat nit in hun cao, zggn z: z g i stkig!

God rd is duur.

Imd  oplossig?

8-11-2020

Een verkorte versie van dit verhaal werd op 13-11-2020 gekozen als een van de vijf ultrakorte verhalen van week 46 die opvielen in de Facebookgroep Schrijven Magazine Ultrakorte verhalen vanwege hun originaliteit, verrassende wending, kwaliteit of spraakmakendheid.