De voordeur is open, gekromd staat hij achter zijn rollator, brengt een hand naar zijn hart, buigt en knipoogt.

Ik spiegel zijn welkom en stap naar binnen.

Hang mijn jas op en loop achter hem aan naar de keuken.

Met aarzelende bewegingen schenkt hij koffie in de kopjes die al klaar staan.

Ik zet ze op het blad waarop al een schaal pindakoekjes staat. Hij weet wat ik lekker vind.

Ik zet het blad op tafel.

We gaan zitten, drinken met kleine slokjes.

De stilte streelt ons.

’Droog overgekomen?’ vraagt hij na een paar minuten.

Ik knik, vraag: ‘Hoe gaat het vandaag?’

Hij zwijgt lang, peinst, zegt dan: ‘Het is goed.’

Zijn stem klinkt verbaasd.

We kijken naar buiten.

Hij wijst naar een wolk: ‘Kijk, die daar, dat wordt een bui, ga maar.’

‘Goed’, zeg ik, sta op, loop achter hem aan naar de kapstok, trek mijn jas aan.

Hij opent de deur, zegt, een hand op zijn hart, zijn ogen in de mijne: ‘Dit is een goede dag.’

Ik knik, mijn hand op mijn hart: ‘Dit is een goede dag.’

10-8-2021