Het is even zoeken naar het verkleurde album.

Langzaam bekijk ik de vergeelde foto’s.

Jij hebt nog haar en kijkt blij en zelfverzekerd in de camera en vol liefde naar mij.

Mijn gedachten gaan terug naar de lange sessie die ochtend bij de kapper op het Euterpeplein, de moeder van lagere school-klasgenootje Yvonne.

Mijn haar, mijn lange steile donkere haar dat ik, als ik werk, met elastiekjes in makkelijke staartjes naast mijn oren draag.

Ze wast, föhnt, verstevigt, krult, toupeert en steekt het met honderdduizend haarschuifjes op, vlecht witfluwelen sliertjes door het bouwwerk en spuit er een bus haarlak op leeg.

Verbijsterd volg ik in de spiegel voor me het werk van haar handen en zie mezelf veranderen in een vreemde.

Ik zeg niks, dit hoort nou eenmaal bij ‘de mooiste dag van je leven’ is me gezegd.

Ze heeft eer van haar werk: haar creatie oogst veel lof de rest van de dag.

Maar zelfs nu nog, zoveel jaren later, knijpt mijn maag weer samen bij het zichtbare ongemak in de ogen van de bruid op deze foto’s.

’s Avonds laat ontmantel je mijn kapsel.

Minuten lang trek je tientallen haarschuifjes en lintjes uit mijn haar.

Borstelt brokken haarlak weg.

Tot het weer vertrouwd langs mijn oren valt.

En ik mijzelf hervind.

En de protocollen en tradities van die dag, dat haar, alle al dan niet geuite vragen en oordelen, ze verdwijnen als sneeuw in de zon.

Wij zijn samen en voelen en weten dat het goed is.

Wat me al jaren verrast: dat gevoel heeft zich in me genesteld.

Het blijft, ook nu jij er al zo lang niet meer bent.

En mijn haar kort dun steil grijs is.

22-12-2025