Burn-out blues

Posted on by
Wanneer verdween gisteren uit beeld
werd morgen een zwaard van Damocles
veranderde sergeant Agenda in een generaal?
Wanneer werd leven wankelen boven
ravijnen, de top nooit binnen handbereik,

 

werden dagen jongleren met afspraken, marchanderen
met valse verwachtingen, wanneer raakten
grip en geheugen verstrikt achter een
gemetselde glimlach, werden waarschuwingen
weggewuifd met loze beloften: morgen zal ik …

 

wanneer raakten de vergeet-me-nietjes van
voorheen verloren, werden de wijze woorden van
de witte berk niet meer gehoord, de lach van de lavendel
genegeerd? Wanneer spatte pijn uit poriën, stroomden

 

tranen onophoudelijk, weigerde bondgenoot brein
dienst? Wanneer werd het stil, was er geen taal
voor chaos, voor radeloos wachten op beter,
op het zien van de wenkende berk, het zingen
van de zonnebloem, de lach van de lavendel.

 

 

23-2-20
geschreven in het kader van de poëzie les over Antjie Krog

8 thoughts on “Burn-out blues”

  1. Hier moet ik toch even op reageren, ondanks mijn ‘belofte’ van gisteren me voorlopig rustig te houden. Prachtig, Cora ♥

    Reply ↓

    • Ik had me vergist, dit was naar aanleiding van de les over Antjie Krog. Ik heb het aangepast. Blijft staan dat het een kunst is om de ‘sfeer’ van een dichter mee te nemen bij het schrijven van je eigen gedicht. Daar heb je helemaal gelijk aan, lukt ook lang niet altijd hè? Maar we blijven proberen 😉

      Reply ↓

Leave a Reply

Your email address will not be published.

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.