Hij wees: ‘Daar rechtdoor tot een T-kruising, dan links het bos in, rechts over het viaduct, links af een uurtje langs het strand, dan de duinafslag nemen en een paar kilometer verder staat jouw bankje. Ze wachten op je, al eeuwen.’
Ik stak kruisingen over, nam rotondes, liep vast in doodlopende steegjes, ging terug, volgde blauwe en rode paaltjes van uitgezette wandelingen, ging terug.
Toen begreep ik: dit was de hemel niet.
– Gepubliceerd in het katern Alice van de tweede editie van Schrijven Magazine Plus op 13-7-2018.
– Gekozen op 22-6-2018 als een van de vijf leukste, beste of meest opvallende ultrakorte verhalen en gedichten van week 25 op de Facebookgroep Schrijven Magazine: Ultrakorte verhalen. Omdat het daar de meeste likes kreeg, was het ook publiekswinnaar.
