Bij cappuccino’s en verrukkelijk Dordts hazelnootgebak praten we bij.

Belanden zoals vaker in de diepere lagen en vragen van het leven.

Zoals: spijt hebben van onuitgesproken vragen.  

Ik vertel hoe in de jaren na zijn vroege overlijden, vragen in me opkwamen voor mijn vader: hoe was het om puber te zijn in een klein Veluws dorp in WO2?

Om vader van vijf te zijn in de jaren vijftig en zestig.

Om in de WAO terecht te komen en de gevolgen die dat had, voor hem, voor ons.

Over zijn kijk op gezin en opvoeding.

Natuurlijk, met mijn eigen herinneringen en verhalen van wie hem kenden, heb ik een beeld opgebouwd van hem.

Maar in de loop van de tijd word ik steeds nieuwsgieriger naar zijn levensverhaal, in zijn eigen woorden.

Ze luistert intens, knikt af en toe.

Zwijgt zo lang dat ik halverwege een zin stop en vragend mijn wenkbrauwen optrek.

Ze vertelt hoe mijn verhaal haar onweerstaanbaar herinnert aan een voorval van lang geleden:

Regelmatig bezocht ze haar moeder, destijds ver in de negentig, in het verzorgingshuis waar ze woonde.

Korte bezoekjes, thee, koekje, luchtige babbeltjes.

Tot haar moeder op een middag midden in zo’n oppervlakkig gesprekje, ineens zei: ‘Ik wou dat iemand mij eens een vraag stelde.’

Het overrompelde haar.

Ze negeerde het, pakte het gesprek over dagelijkse dingen weer op.

‘Ik reageerde niet op wat ze zei en nu, nu ze al zo lang dood is, denk ik soms terug aan dat moment. Waarom vroeg ik niet waar die vraag vandaan kwam? Maar wij waren niet gewend om te praten over ‘echte’ dingen, je weet wel, zoals wij nu doen. Dat deed je toen niet.’

Haar ogen worden vochtig, haar stem breekt: ‘En nou denk ik, wat als ze toen wèl wilde praten, over haar leven, over vroeger, over de mooie en de nare dingen van toen? Ik zou dat zo fijn gevonden hebben. Terugkijkend vind ik dat echt een gemiste kans. Ik zou dat nu zo anders doen.’

Ze zucht.

We bestellen nog maar een cappuccino.

30-10-2025