Soms heeft Louk zijn dag niet en is dat bij het opstaan al duidelijk: hij oogt moe, is traag, humeurig en wil niet eten.

Wat de oorzaak is, blijft vaak onduidelijk.

Een echte uitdaging dus voor zijn begeleiders:

Vindt Louks puberbrein dat het nog lang geen dag is?

Laat zich hier een familiaal dingetje gelden: een ochtendhumeur?

Of is het epileptisch, zit er een insult aan te komen?

Ervaart hij misschien bijwerkingen van de zware anti-epileptica die hij krijgt?

Of zit colitis hem dwars en heeft hij buikpijn?

Hijzelf kan het niet vertellen, niet met woorden.

Maar de goede verstaander kijkt en begrijpt hoe Louk laat zien wat hij niet wil maar ook laat zien wat hij wèl nodig heeft.

Zoals op een ochtend een paar weken geleden:

Na een trage ochtendstart komt Louk laat binnen bij groep Goud (dagbesteding).

Als hij de leidster ziet, lacht hij, loopt naar haar toe, pakt haar hand en trekt haar zachtjes mee naar het bed. (er staat een bed in de groepsruimte voor Louks dutjes overdag)

Hij gebaart haar om te zitten en legt zijn koe- en tijgerknuffels op haar schoot.

Gaat dan op zijn zij liggen, met zijn hoofd op de tijger en doezelt lekker weg.

En zij begrijpt dat hij dit nu nodig heeft en neemt de tijd voor hem.

Een paar minuten is genoeg.

Dan vraagt ze of hij mee gaat wandelen.

Louk schiet overeind, klaarwakker.

Want wandelen is óók leuk!

24-11-2025