Een Loukverhaal over toeval

Ieder mens is een uniek wezen.
Soms legt het leven bijzondere dwarsverbindingen tussen unieke mensen.
Toeval wordt dat genoemd, of lot of voorzienigheid.
Onlangs maakte ik het een paar keer van nabij mee.

Louks onbedwingbare epileptische insulten (veroorzaakt door het aangeboren syndroom van Dravet) werden vroeger vaak toevallen genoemd.
Een passende term die in mijn ogen meer recht doet aan de onvoorspelbaarheid van het fenomeen dan de klinische term insult.

Andere vormen van toeval bestaan uit een schijnbare samenloop van omstandigheden:

Negentien jaar geleden ziet kleinzoon Louk op een dag in mei om 21 uur 59 het levenslicht.
Deze oma mag daarbij zijn en kijkt verbijsterd van dat kleine jammerende wezentje naar de klok en weer terug.
Overvallen door een deja vu: Louks vader werd op precies hetzelfde tijdstip geboren.
Hoeveel minuten gaan er in een dag?
Hoe groot is de kans dat de zoon in dezelfde minuut wordt geboren als de vader?

Onlangs gebeurt er weer zoiets:
Louks gezondheid is fragiel, naast de epilepsie zijn er problemen met zijn ingewanden waardoor hij soms erg veel afvalt.
Gelukkig stijgt zijn gewicht de afgelopen maanden weer gestaag.
Maar het hapert lang rond de 49 kilo, alsof de mijlpaal van vijftig kilo net een brug te ver is.
Tot vorige week.
De ene dag ziet zijn vader Abraham, de andere dag tikt Louk de vijftig kilo aan.
Fifty-fifty.
Toeval?
Hoe dan ook: hoera voor allebei!

24-6-2026