soms op zondagmorgen als kerkklokken klinken
kniel ik tussen de bejaarde varens achter de
schuur, terug naar de groene oase gegroeid
uit onsterfelijke stekjes zielsverwantschap

met vederlichte vingers bevoel ik het bladerdek
woel door de oude aarde, leg terzijde wat
los ligt, wroet voorbij de bovenlaag
de diepte in, zoals ik altijd doe en

volg Ellenlange sporen van weerbarstige
varen draden verbonden in de diepte
luister opgelucht naar verloren gewaande
woorden waarin wat zoek was wordt herboren

31-8-2026
Inspiratie: de dichtopdracht in het kader van de les over Roberta Petzoldt met als thema:
‘dat ook ik
oud vruchtbeginsel
iets van mijn zaden in de wind verspreid’

Soms vliegt zo’n dichtopdracht zo uit mijn vingers.
Deze keer worstelde ik maanden tussen weten wat ik wilde zeggen en woorden die zich niet lieten vangen.
Vanmorgen, na drie maanden sudderen, lukte het.