Soms al eind augustus, dit jaar nadert

al november, is hij er: de ochtend dat ik de

gordijnen open en zie: het licht is

weg geschoven door de winterwolk, die

meesterdichter, angstenstichter, tijdvertrager

traanaanjager. Grijnzend nestelt hij zich

in huis, negeert mijn verzet, ik verdraag hem

volg het door de jaren vergaarde recept:

spons de ramen glanzend, wrijf ze op

tot het krimpende licht ongehinderd

binnen stroomt, verstil solitair, blijf bezig, beweeg  

buiten, bemin de daglichtlamp, verjaag de

donkerte met fruit, wat korrels, een antidip-dragee.

Tot de ochtend in januari, soms al eind

december dat ik de gordijnen open en opgelucht

opleef: het licht is weer aan.

bewerking van 30-9-2016