Truien vol vlekken, scheef dichtgeknoopte blouses, koekkruimels op de grond.
Dat waren destijds de eerste signalen.

Vorige week, toen we koffie dronken in mijn tuin, vroeg ik: ‘Kan je mij nog zien, wat zie je dan?’
Beeldhouwend met haar armen beschrijft ze: ‘Ik zie je in vage contouren. Maar we kennen elkaar al zo lang dat ik je manier van bewegen herken en je geur en je stem als we elkaar begroeten.’
Ze glimlacht: ‘Dus eigenlijk is er niks veranderd toch?‘

Dat beaam ik.

Ze rekt zich uit: ‘Lekker dat windje in deze hitte, ik ruik de bloeiende lavendel. Hoe ziet de lucht eruit vandaag? Azuur als boven zee op een hete zomerdag?’
Ik staar omhoog, peins even, dan weet ik het: ‘Nee, anders. Weet je nog die zomer dat wijde versleten jeans met gaten op kniehoogte ‘in’ waren? Die kleur heeft de lucht nu, gebleekte denim. Met hier en daar wolkenslierten als vuilwitte rafels rond die gaten’.

Ze knikt, lacht: ‘Ik zie het, die jeans zaten zo lekker. Goeie tijd was dat, hè?’
En dat was het.

15-7-2026
Inspiratie:

In de Fbgroep Ultrakorte Verhalen was dit keer de schrijfopdracht: Je raakt in gesprek met een blinde die vraagt hoe de lucht eruit ziet. Leg dat uit zonder het woord ‘blauw’ te gebruiken.