lila bloemharten. Vandaag laat zevenblad zich temmen,
woel ik de grond los, tastend langs wortels graaf ik ze uit,
helemaal, want achterblijvers zullen weer woekeren.
In de verte wordt gewerkt aan de brug. Hij is dicht.
Niemand kan het dorp in of uit.
Behalve meeuwen, krijsend vliegen ze hoog over.
Mijn moeder, die me groot dacht toen ik klein was,
klein hield toen ik groot was, ze komt vandaag mijn
brug niet over. Bijziend groet ik een bloemetjesjurk
aan de overkant. Hij lacht, zwaait terug.
Afstand doet ons goed.
Er is genoeg gewoekerd.
juli 2016
Gekozen op 7-9-2018 als een van de vijf leukste, beste of meest opvallende ultrakorte verhalen en gedichten van week 36 op de Facebookgroep Schrijven Magazine: Ultrakorte verhalen.
