‘Goeiemorgen Piet, sorry dat ik zo laat ben. Ik kom je wassen en je verband verwisselen.’

Ze pakt een wasbak, zeep, handdoeken.

Kleedt hem uit, sponst zijn bovenlijf, droogt hem stevig af.

Haar handen zijn warm, zijn lichaam ook.

Hij knipoogt.

Ze bloost, wast gehaast zijn onderlijf.

‘Toe nou’ fluistert hij.

Zwijgend trekt ze hem een schoon t-shirt aan.

Nu de doorligwond nog verzorgen.

Hij smeekt: ‘Heel even maar, ik ben zo klaar.’

Ze houdt de verdovingsspuit op, tikt de lucht eruit.

‘Toe nou, niemand hoeft het te weten.’

Ze kleurt donkerrood.

De spuit in haar hand trilt.

15-4-2025

Nb:

Dit is een herinnering van een gesprek met een collega.

Vele jaren geleden.

Wat niet betekent dat het niet actueel is, ben ik bang.