Zelden mocht ze hem dragen

‘ikke zelf lopen’ en weg

waggelde hij met peuterpasjes,

viel

ze beet haar lippen stuk, liet

het gebeuren.

Struikelend schuift hij echt en

anders opzij, ontwijkt haar vragen

vermijdt haar ogen die

altijd al te veel zagen.

Afstand verandert niets aan

vroeger, hoogstens de kleuren.

Gedicht uit een sessie ‘vijfwoordengedichten met Aaltje’ waarbij we elk een gedicht schrijven waarin vijf, willekeurig uit een krantenbijlage geplukte woorden, verwerkt moeten worden. Hier waren dat: ZOON, DRAGEN, ANDERS, GEBEUREN, AFSTAND.

8-5-2019