Hij ving de vergezichten in haar ogen,

zij smolt voor zijn passie, bakte zijn biefstuk

streek zijn hemden, poetste zijn brillenglazen en

bleef zorgen toen zijn blij verdween, zijn

bang verscheen en er geen chocola genoeg

meer was voor haar ongeduld.

Mij voedden ze met zondagse sudderlapjes

zuinige Hiltermanzekerheden  en kleren op de groei

met bang voor anders, met: ‘zo zijn wij nou eenmaal.’

Ik gloeide bij zijn Bach zijn schalkse

sint gedichten, vergroeide met haar

nuchterheid zocht eigen braamzoet en

bosbesblauw, vond haar flinters lef, ontdekte

zijn vervlogen dromen in de kieren

van hun muren.

9-3-2019

(dichtproject met Aaltje van Wieringen, wij schreven elk een gedicht geïnspireerd door het gedicht ‘Topografie van mijn geboortegrond’ van Rutger Kopland